←  Prawo karne wykonawcze

Forumprawnicze.info

»

Czy mogę otrzymać zaświadczenie o niekaral...


Najlepsza porada prawna: pasjonat 11 styczeń 2018 - 18:57

Czyli dane zaświadczenie dostane w styczniu 2019r. ? 

... Przejdź do postu

Persona93 - zdjęcie Persona93 11 sty 2018

Witam wszystkich sprawa wygląda następująco, ubiegam się o zaświadczenie o niekaralność gdyż mam do podjęcia dobrze płatną pracę ale pracodawca wymaga danego zaświadczenia i zwracam się do was z takim pytaniem, dawno dawno temu przez młodzieńczą głupotę dopuściłem się incydentu ze skutkiem pobicia.Sprawa wygląda następująco: Data wydania 2013-10-11 oraz uprawomocnienia się orzeczenia 2014-02-05, zostałem skazany na 10 miesięcy ograniczenia wolności po 20 godzin miesięcznie nieodpłatnej pracy na cele społeczne naprawienie szkody oraz zadośćuczynienie dla poszkodowanego, Godziny odpracowałem w roku 2015 dokładnie w grudniu skończyłem przed świętami, zadośćuczynienie całe spłaciłem poszkodowanemu. I mam teraz takie pytanie czy mogę się już starać o dane zaświadczenie czy je otrzymam i czy można jakoś daną sprawę przyspieszyć? Słyszałem,że dopiero po upływie 3 lat od zakończenia i że niby jest jakieś ciche sądowe 5 miesięcy, naprawdę zależy mi na danym zaświadczeniu gdyż poprawiłoby mi to moją daną sytuacje finansową gdyż od dłuższego czasu staram się o daną prace. Proszę o jakieś informacje.

Odpowiedz

Prawne.org - zdjęcie Prawne.org 11 sty 2018

W razie skazania na karę ograniczenia wolności zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 3 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania. Do grudnia 2018r nie otrzyma więc Pan zaświadczenia o niekaralności.

Odpowiedz

Persona93 - zdjęcie Persona93 11 sty 2018

Czyli dane zaświadczenie dostane w styczniu 2019r. ? 

Odpowiedz

Najlepsza porada prawna: pasjonat - zdjęcie pasjonat 11 sty 2018

Czyli dane zaświadczenie dostane w styczniu 2019r. ? 

 

1. Tak o ile będzie panu chodziło o pełny zakres niekaralności lub w zakresie w jakim pan został skazany (a pewnie o takie chodzi skoro jest to dobrze płatna praca). Nie jest jednak prawdą, że nie otrzyma pan w tym czasie w ogóle zaświadczenia o niekaralności. W załączniki nr 1 do Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lipca 2015 r. w sprawie udzielania informacji o osobach oraz o podmiotach zbiorowych na podstawie danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Karnym ma pan wzór wniosku "Zapytanie o udzielenie informacji o osobie" i w pkt 13 wpisujemy pan zakres danych. Gdy wpisze pan, że chodzi panu o karalności przeciwko mieniu to uzyska pan w tym zakresie zaświadczenie o niekaralności. Np. dyrekcja/kierownictwo sklepu czy ochrony może nie respektować pracowników mających na koncie kradzieże (dbając o swoje dobro sklepu) ale mogą np. respektować krzepkich ochroniarzy którzy w przeszłości dopuścili się przestępstw pobicia, gdyż można nawet i przyjąć iż odważnie będą oni stać na straży obrony własności sklepu. Oczywiście pewnych zawodów pan nie przeskoczy typu zawodu taksówkarza, gdyż art. 6 ust. 1 b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym statuuje, że licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli: m.in. nie byli skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a ponadto nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania zawodu kierowcy. Proponuję więc w razie konieczności szczerze porozmawiać z pracodawcą i dowiedzieć się czy owe zaświadczenie jest wymogiem obligatoryjnym (ustawowym) czy tylko fakultatywnym gdzie pracodawca chce się zabezpieczyć przed pracownikiem. Warto czasami powiedzieć o tym incydencie tj. że przytrafiła się panu bójka lub pobicie czy też stanął pan szlachetnie w obronie pewnej osoby, a jednak został skazany za przekroczenie w ocenie sądu obrony koniecznej. Tym bardziej, że kara nie była surowa i były to tylko prace społeczne. Czasami pracodawca zrozumie, gdyż też to jest człowiek. Wówczas doręczy pan ewentualne zaświadczenie o niekaralności z pozostałym zakresie (pomijając przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu "Rozdział XIX Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu"). 

 

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

 

Art. 6. 1. Licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli: 1) spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5; 2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy: a) (uchylona) b) nie byli skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a ponadto nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania zawodu kierowcy, c) posiadają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem w przypadku, o którym mowa w ust. 3a, d) spełniają wymagania określone w art. 39a ust. 1 pkt 1–4. 2. (uchylony) 2a. (uchylony) 2b. (uchylony) 3. (uchylony) 3a. Rada gminy liczącej powyżej 100 000 mieszkańców może wprowadzić, w drodze uchwały, obowiązek ukończenia szkolenia zakończonego egzaminem przed komisją egzaminacyjną, potwierdzającym znajomość topografii miejscowości oraz przepisów prawa miejscowego, przez przedsiębiorcę osobiście wykonującego przewozy lub kierowcę przez niego zatrudnionego. 3b. Za przeprowadzenie szkolenia i egzaminu, o których mowa w ust. 3a, pobiera się opłatę.

3c. W przypadku, o którym mowa w ust. 3a, rada gminy określi, w drodze uchwały: 1) częstotliwość egzaminów, nie rzadziej jednak niż raz w roku; 2) program szkolenia w wymiarze nieprzekraczającym 20 godzin; 3) sposób powoływania komisji egzaminacyjnej, jej skład, tryb pracy oraz wysokość wynagrodzenia za pracę w komisji; 4) sposób egzaminowania oraz zakres wiedzy wymagany na egzaminie, na podstawie którego komisja egzaminacyjna przygotowuje pytania egzaminacyjne; 5) wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia; 6) wysokość opłat za szkolenie i egzamin, uwzględniając koszty szkolenia i egzaminowania oraz to, że łączna wysokość tych opłat nie może przekroczyć 20% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym przeprowadzenie szkolenia i egzaminu, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1383 i 1386). 4. Licencja, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: 1) gminę; 2) gminy sąsiadujące – po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia; 3) miasto stołeczne Warszawę. 5. Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. 6. (uchylony) 7. (uchylony)

Odpowiedz

Persona93 - zdjęcie Persona93 11 sty 2018

Dziękuje za pomoc , czyli wychodzi na to,że mógłbym teraz się starać o niekaralność. W tym : zapytanie o udzielenie informacji o osobie w punkcie 13 co musiałbym napisać ? dokładnie pan pisze chodzi o prace w ochronie. Byłbym bardzo wdzięczny jakbym dostał dane zaświadczenie podratowałoby to moją obecna sytuacje finansową. 

Odpowiedz

Prawne.org - zdjęcie Prawne.org 11 sty 2018

Kwalifikowany pracownik ochrony (licencjonowany) potrzebuje zaświadczenia o niekaralności za przestępstwa umyślne oraz nietoczeniu się przeciwko wnioskodawcy postępowania karnego o takie przestępstwa.

 

Natomiast Pracownikiem ochrony, co do którego nie jest wymagany wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, może być osoba pełnoletnia, nieskazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne.

Odpowiedz

pasjonat - zdjęcie pasjonat 12 sty 2018

Dziękuje za pomoc , czyli wychodzi na to,że mógłbym teraz się starać o niekaralność. W tym : zapytanie o udzielenie informacji o osobie w punkcie 13 co musiałbym napisać ? dokładnie pan pisze chodzi o prace w ochronie. Byłbym bardzo wdzięczny jakbym dostał dane zaświadczenie podratowałoby to moją obecna sytuacje finansową. 

 

1. Tak jak pisałem tylko w określonym zakresie danych. To co pan napisze w pkt 13 nie ma kluczowego znaczenia skoro to będzie dla pracodawcy np. za mało, gdyż będzie np. chciał zaświadczenia o niekaralności za przestępstwa umyślne (chociaż dobre to niż nic). Na marginesie w moim rejonie niektóre firmy ochroniarskie przyjmują  pracowników ochrony (nielicencjonowanych) na sklepy, obiekty budowlane najchętniej z II grupą niepełnosprawności z literką P (chorych psychicznie np na schizofrenię) gdyż wówczas mają największe dofinansowanie. Co więcej poprzestają na oświadczeniu pracownika o niekaralności i nie wymagają zaświadczenia o niekaralności. Zresztą podobnie w firmach świadczących usługi sprzątania biur. Wiem, że może to być dziwne czy nawet przerażające, ale prawdziwe gdyż ekonomiczne.

Odpowiedz

Persona93 - zdjęcie Persona93 12 sty 2018

A niech mi Pan powie czy mógłbym starać się o wcześniejsze zatarcie skazania ? czy mógłbym wysłać gdzieś jakieś pismo,podanie ? 

Odpowiedz

Persona93 - zdjęcie Persona93 12 sty 2018

Jakiś wzór pisma jakie bym musiał napisać i gdzie i jak w ogóle napisać takie pismo bo naprawdę zależy mi strasznie na tym zaświadczeniu i starałbym się o wcześniejsze otrzymanie jego. Prosiłbym o jakąś pomoc naprawdę i tak dziękuje panu strasznie za te odpowiedzi bo chociaż wiem już na czym stoję . 

Odpowiedz

Takisobiektoś - zdjęcie Takisobiektoś 13 sty 2018

Tak,ale trawa to na tyle długo,że w Pana sytuacji jest to nieopłacalne.Nie mówiąc już o fakcie,że kurator sądowy będzie przeprowadzał wywiad nie tylko u Pana ale na 100% u sąsiadów.Nie ma znaczenia,że nie ma Pan kuratora.

Zaświadczenie o niekaralności można uzyskać również przez internet,i jest tańszym rozwiązaniem niż tradycyjnie.

Odpowiedz

pasjonat - zdjęcie pasjonat 13 sty 2018

A niech mi Pan powie czy mógłbym starać się o wcześniejsze zatarcie skazania ? czy mógłbym wysłać gdzieś jakieś pismo,podanie ? 

 

1. Obecne przepisy nie dopuszczając wcześniejszego zatarcia skazania w przypadku skazania na karę ograniczenia wolności;

 

2. Pkt 1. Wysyła się do sądu który wydał prawomocne orzeczenie.

 

k.k.

 

Zatarcie skazania
 
Art. 106. Z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe; wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych.
 
Art. 106a. Nie podlega zatarciu skazanie na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, jeżeli pokrzywdzony był małoletnim poniżej lat 15.
 
Art. 107. § 1. W razie skazania na karę pozbawienia wolności wymienioną w art. 32 pkt 3 lub karę 25 lat pozbawienia wolności, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 10 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania.
§ 2. Sąd może na wniosek skazanego zarządzić zatarcie skazania już po upływie 5 lat, jeżeli skazany w tym okresie przestrzegał porządku prawnego, a wymierzona kara pozbawienia wolności nie przekraczała 3 lat.
§ 3. W razie skazania na karę dożywotniego pozbawienia wolności, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 10 lat od uznania jej za wykonaną, od darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania.
§ 4. W razie skazania na karę ograniczenia wolności zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 3 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania.
§ 4a. W razie skazania na grzywnę zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania.
§ 5. W razie odstąpienia od wymierzenia kary, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wydania prawomocnego orzeczenia.
§ 6. Jeżeli orzeczono środek karny, przepadek lub środek kompensacyjny, zatarcie skazania nie może nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem jego wykonania. Zatarcie skazania nie może nastąpić również przed wykonaniem środka zabezpieczającego.
 
Art. 107a. (uchylony)
 
Art. 108. Jeżeli sprawcę skazano za dwa lub więcej nie pozostających w zbiegu przestępstw, jak również jeżeli skazany po rozpoczęciu, lecz przed upływem, okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełnił przestępstwo, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań.
Odpowiedz

pasjonat - zdjęcie pasjonat 13 sty 2018

Jakiś wzór pisma jakie bym musiał napisać i gdzie i jak w ogóle napisać takie pismo bo naprawdę zależy mi strasznie na tym zaświadczeniu i starałbym się o wcześniejsze otrzymanie jego. Prosiłbym o jakąś pomoc naprawdę i tak dziękuje panu strasznie za te odpowiedzi bo chociaż wiem już na czym stoję . 

 

1. Bardzo proszę. Na marginesie zaznaczę, że do podziękowań służy opcja w prawym dolnym rogu odpowiedzi "Pomocna porada". Tak jak pisałem po nowelizacji k.k. nie dopuszcza się wcześniejszego zatarcia skazania na mocy zarządzenia sądu. Uprzednio taka kara zacierała się po 5 latach, a sąd mógł zarządzić jej zatarcie po 3 latach.

Obecnie może pan  uzyskać zaświadczenie o niekaralności poza przestępstwami przeciwko zdrowiu i życiu. Doręczyć takowe zaświadczenie pracodawcy i ewentualnie wytłumaczyć mu iż była incydentalna sprawa o naruszenie nietykalności cielesnej czy też naruszenie prawidłowych czynności narządów ciała trwających poniżej 7 dni itp (nie mylić z pobiciem z art. 158 k.k. gdzie sprawców musi być co najmniej dwóch którzy zaatakowali inną/inne osoby, w bójce znów brać udział muszą co najmniej 3 osoby) w sytuacji gdy stanął pan w obronie innej osoby, a sąd uznał iż przekroczył pan obronę konieczną. Tak jak też pisałem pewnych zawodów (licencjonowanych) pan "nie przeskoczy". 

Aby precyzyjniej panu doradzić proszę opisać dokładnie z jakiego artykułu k.k. został pan skazany, co to była za sytuacja i dokładnie o jaką pracę pan się stara.

Odpowiedz

Persona93 - zdjęcie Persona93 14 sty 2018

Staram się o pracę w ochronie, z jakiego art zostałem skazany: art.158 1kk art.157 1kk art.11 2kk, art.11 3kk, art.46 1kk mówię to było dawno dawno młodzieńcza głupota była impreza alkohol od słowa do słowa doszło do przepychanek no i zakończyło się pobiciem. Ale tamta dana sytuacja nauczyła mnie myśleć wiem już czego nie robić i z kim. Od tamtego dnia nie mam żadnych problemów z prawem, mówię ta praca ratuje moja obecną sytuacje . 

Odpowiedz

pasjonat - zdjęcie pasjonat 14 sty 2018

Staram się o pracę w ochronie, z jakiego art zostałem skazany: art.158 1kk art.157 1kk art.11 2kk, art.11 3kk, art.46 1kk mówię to było dawno dawno młodzieńcza głupota była impreza alkohol od słowa do słowa doszło do przepychanek no i zakończyło się pobiciem. Ale tamta dana sytuacja nauczyła mnie myśleć wiem już czego nie robić i z kim. Od tamtego dnia nie mam żadnych problemów z prawem, mówię ta praca ratuje moja obecną sytuacje . 

 

1. Czy to praca w ochronie bez licencji czy z licencją? Jak bez licencji to sporo firm chce tylko prywatnego oświadczenia o niekaralności. Za takie oświadczenie można ponosić odpowiedzialność karną tylko i wyłącznie wówczas jeżeli przepis ustawy przewiduje możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. Nie można odbierać takiego oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe oświadczenie jeśli czynimy to na podstawie rozporządzenia czyli aktu prawnego rangi podstawowej. Taki zapis w ustawie można znaleźć jedynie odnośnie wniosku o udzielenie koncesji w zakresie ochrony osób i mienia tj. oświadczenie o niekaralności przedsiębiorcy oraz osób, o których mowa w art. 17 ust. 3 pkt 6 (dane przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, osób uprawnionych lub wchodzących w skład organu uprawnionego do reprezentowania przedsiębiorcy, prokurentów oraz pełnomocnika ustanowionego w celu kierowania działalnością określoną w koncesji), obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywateli państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które mogą korzystać ze swobody przedsiębiorczości na podstawie umów zawartych przez te państwa ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi. Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia pracownikiem ochrony, co do którego nie jest wymagany wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, może być osoba pełnoletnia, nieskazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Skoro jednak pracodawca chce obligatoryjnie zaświadczenia o niekaralności to panu do dnia zatarcia skazania takiego nie wydadzą odnośnie nieskazania za przestępstwo umyślne. Skazany został pan za przestępstwo umyślne. Inaczej wyglądałaby sytuacja gdyby np. został skazany za spowodowanie wypadku tj. właśnie za przestępstwo nieumyślne. Wówczas w pkt 13 wniosku o wydanie zaświadczenia o niekaralności napisałby iż chodzi o skazania za przestępstwa umyślne. 

 

 

Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

 

Art. 17. 1. Koncesję wydaje się na wniosek:

1) przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, jeżeli jest on wpisany na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego;

2) przedsiębiorcy innego niż osoba fizyczna, jeżeli na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego jest wpisana co najmniej jedna osoba będąca wspólnikiem spółki jawnej lub komandytowej, członkiem organu zarządzającego, prokurentem lub pełnomocnikiem ustanowionym przez przedsiębiorcę do kierowania działalnością określoną w koncesji, a pozostałe osoby uprawnione do reprezentacji przedsiębiorcy nie były karane za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe.

1a. Do wniosku dołącza się dokumenty w formie oryginału, poświadczonej kopii lub poświadczonego tłumaczenia. 2. (uchylony)

3. Wniosek o udzielenie koncesji powinien zawierać:

1) firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siedziby i adresu lub adresu zamieszkania;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3) określenie zakresu i form wykonywanej działalności gospodarczej, na którą ma być udzielona koncesja;

4) datę rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją;

5) adresy miejsc wykonywania działalności gospodarczej objętej wnioskiem, w tym przechowywania dokumentacji, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2 i 3;

6) dane przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, osób uprawnionych lub wchodzących w skład organu uprawnionego do reprezentowania przedsiębiorcy, prokurentów oraz pełnomocnika ustanowionego w celu kierowania działalnością określoną w koncesji, zawierające: a) imię i nazwisko, b) datę i miejsce urodzenia, c) obywatelstwo, d) numer PESEL, o ile został nadany, e) serię i numer paszportu albo innego dokumentu stwierdzającego tożsamość oraz adresy zamieszkania tych osób na pobyt stały i czasowy, f) informację o wpisie na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego;

7) informacje o posiadanych koncesjach, zezwoleniach lub wpisach do rejestru działalności regulowanej.

8) (uchylony)

4. (uchylony)

5. Do wniosku o udzielenie koncesji należy dołączyć następujące dokumenty:

1) zaświadczenie o wpisie na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego;

2) oświadczenie o niekaralności przedsiębiorcy oraz osób, o których mowa w art. 17 ust. 3 pkt 6, obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywateli państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które mogą korzystać ze swobody przedsiębiorczości na podstawie umów zawartych przez te państwa ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi;

3) poświadczone tłumaczenie zaświadczenia o niekaralności przedsiębiorców oraz osób innych niż wymienione w pkt 2.

6. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

7. (uchylony)

8. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku składanego do organu koncesyjnego przez przedsiębiorcę ubiegającego się o udzielenie lub zmianę koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia z uwzględnieniem danych zawartych w ust. 3 oraz informacji o dokumentach wymaganych przy złożeniu wniosku o udzielenie koncesji, mając na względzie ułatwienie przedsiębiorcom czynności związanych ze złożeniem wniosku oraz zapewnienie sprawności postępowania.

 

Art. 26. 1. Wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej uprawnia do wykonywania czynności, o których mowa w art. 3 pkt 1, przez: 1) pracowników ochrony wykonujących czynności w ramach specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych; 2) pracowników ochrony wchodzących w skład zespołów konwojujących wartości pieniężne oraz inne przedmioty wartościowe lub niebezpieczne; 3) pracowników ochrony wykonujących bezpośrednio czynności związane z ochroną osób; 4) osoby nadzorujące i kontrolujące pracę pracowników ochrony fizycznej nieposiadających wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej; 5) pracowników ochrony mających prawo do czynności określonych: a) w art. 36 ust. 1 pkt 4, b) w art. 36 ust. 1 pkt 5 po dopuszczeniu do posiadania broni w trybie przepisów ustawy o broni i amunicji; 6) pracowników ochrony wykonujących zadania na obszarach, w obiektach i urządzeniach podlegających obowiązkowej ochronie. 2. Osoba wpisana na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jest uprawniona do: 1) opracowywania planu ochrony w zakresie określonym w art. 3 pkt 1; 2) organizowania i kierowania zespołami pracowników ochrony fizycznej

3. Na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która: 1) posiada obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym; 2) ukończyła 21 lat; 3) ukończyła co najmniej gimnazjum lub ośmioletnią szkołę podstawową; 4) ma pełną zdolność do czynności prawnych; 5) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo; 6) posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji albo – w przypadku obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw – przez organ odpowiedniego szczebla i kompetencji tych państw, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby; 7) posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła; 8) posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. 4. Na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się również osobę, której uznano kwalifikacje do wykonywania zawodu pracownika ochrony fizycznej na podstawie ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 65). 5. Opinię, o której mowa w ust. 3 pkt 6, wydaje się nie rzadziej niż co 3 lata, w formie postanowienia, na które służy zażalenie, a w przypadku opinii dotyczącej obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw, w formie przyjętej w tym państwie. 6. Spełnienie wymogów określonych w ust. 3 pkt 4 i 5 pracownik ochrony potwierdza własnym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. 7. Spełnienie wymogu określonego w ust. 3 pkt 8 potwierdzają: 1) dyplomy potwierdzające kwalifikacje zawodowe w zawodzie technika ochrony fizycznej osób i mienia lub świadectwa potwierdzające kwalifikacje w zawodzie technika ochrony fizycznej osób i mienia; 2) dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej; 3) świadectwo szkolenia zawodowego zakończonego złożeniem egzaminu na pierwszy stopień podoficerski, chorążego lub oficerski Służby Więziennej wraz ze świadectwem szkolenia specjalistycznego w zakresie specjalizacji ochronnej w Służbie Więziennej; 4) zaświadczenia o ukończeniu kursów organizowanych przez ośrodki szkolenia Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej lub Biura Ochrony Rządu, o ile kursy te spełniają wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 9; 5) zaświadczenie o ukończeniu kwalifikacyjnego kursu zawodowego lub kursu umiejętności zawodowych, potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, realizowanych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 117 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 59 i 949); 6) zaświadczenia o ukończeniu innych kursów potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, prowadzonych przez publiczne i niepubliczne placówki i ośrodki zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 117 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe; 7) świadectwa ukończenia szkoleń lub kursów potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia prowadzonych przez uczelnie. 8. Dyplomy uczelni kształcących w zakresie prawa, administracji publicznej, bezpieczeństwa narodowego lub bezpieczeństwa wewnętrznego potwierdzają specjalistyczne przygotowanie teoretyczne w zakresie znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. 9. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania oraz ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego określi, w drodze rozporządzenia wymagania w zakresie kursów i szkoleń, o których mowa w ust. 7 pkt 6 i 7, w tym szczegółową tematykę i formę przeprowadzonych zajęć, mając na względzie zapewnienie właściwego poziomu wyszkolenia pracowników ochrony fizycznej.

 

Art. 31. Pracownikiem ochrony, co do którego nie jest wymagany wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, może być osoba pełnoletnia, nieskazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne.

 

k.k.

 

Art. 233. § 1. Kto, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 1a. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2. Warunkiem odpowiedzialności jest, aby przyjmujący zeznanie, działając w zakresie swoich uprawnień, uprzedził zeznającego o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie lub odebrał od niego przyrzeczenie.
§ 3. Nie podlega karze za czyn określony w § 1a, kto składa fałszywe zeznanie, nie wiedząc o prawie odmowy zeznania lub odpowiedzi na pytania.
§ 4. Kto, jako biegły, rzeczoznawca lub tłumacz, przedstawia fałszywą opinię, ekspertyzę lub tłumaczenie mające służyć za dowód w postępowaniu określonym w § 1,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 4a. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 4 działa nieumyślnie, narażając na istotną szkodę interes publiczny,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 5. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia, jeżeli:
1) fałszywe zeznanie, opinia, ekspertyza lub tłumaczenie dotyczy okoliczności niemogących mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy,
2) sprawca dobrowolnie sprostuje fałszywe zeznanie, opinię, ekspertyzę lub tłumaczenie, zanim nastąpi, chociażby nieprawomocne, rozstrzygnięcie sprawy.
§ 6. Przepisy § 1–3 oraz 5 stosuje się odpowiednio do osoby, która składa fałszywe oświadczenie, jeżeli przepis ustawy przewiduje możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej.
Odpowiedz

Persona93 - zdjęcie Persona93 14 sty 2018

To praca w ochronie aktualnie bez licencji . 

Odpowiedz

Persona93 - zdjęcie Persona93 14 sty 2018

To czyli wychodzi na to, że będę musiał zaczekać rok czasu na dane zaświadczenie . 

Odpowiedz

pasjonat - zdjęcie pasjonat 14 sty 2018

To praca w ochronie aktualnie bez licencji . 

 

1. Skoro bez licencji to zastosowanie ma art. 31 ustawy z dn. 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, który statuuje, że pracownikiem ochrony, co do którego nie jest wymagany wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, może być osoba pełnoletnia, nieskazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. 

Może pan szukać firmy która poprzestaje na prywatnym oświadczeniu o niekaralności (które to jednak w świetle prawa nie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe oświadczenie gdyż ustawa tak nie mówi odnośnie pracownika, a jedynie przedsiębiorcy czy też osób reprezentujących przedsiębiorstwo) czy też poczekać na zatarcie skazania. Jest jeszcze opcja znalezienia innej pracy do czasu zatarcia skazania. W większości prac nie jest wymagane żadne zaświadczenie o niekaralności ani też oświadczenie o niekaralności.

 

WYROK Z DNIA 18 MAJA 2009 R.

IV KK 459/08

1. Upoważnienie do uprzedzenia o odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia, o którym mowa w art. 233 § 6 k.k., musi wynikać

z ustawy, na podstawie której prowadzone jest postępowanie, zatem takiego

upoważnienia nie może kreować akt rangi podustawowej, jakim jest

rozporządzenie ministra.

2. Artykuł 75 § 2 k.p.a. ma zastosowanie – to jest stwarza uprawnienie

dla organu administracji państwowej do uprzedzenia o odpowiedzialności

karnej za fałszywe zeznanie (oświadczenie) – wtedy, gdy strona dąży do tego,

aby jej zeznanie (oświadczenie) zastąpiło zaświadczenie organu.

Przewodniczący: sędzia SN J. Matras.

Sędziowie SN: D. Rysińska, K. Cesarz (sprawozdawca).

Prokurator Prokuratury Krajowej: M Wilkosz-Śliwa.

Sąd Najwyższy w sprawie Barbary W., skazanej z art. 233 § 6 k.k. w

zw. z art. 12 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 18 maja

2009 r., kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku

Sądu Rejonowego – Sądu Grodzkiego w O. z dnia 12lutego 2008 r.,

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i u n i e w i n n i ł oskarżoną od zarzucanego

jej czynu (...).

2

U Z A S A D N I E N I E

Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia 12 lutego 2008 r., po uwzględnieniu

wniosku prokuratora, złożonego w trybie art. 335 § 1 k.p.k., o wymierzenie

Barbarze W. uzgodnionej z nią kary, uznał oskarżoną za winną zarzucanego

jej czynu, zakwalifikowanego z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 12 k.k., opisanego

w ten sposób, że „w okresie od 3 stycznia do 13 sierpnia 2007 r. w O., w

krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc

uprzedzona o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, w celu uzyskania

pomocy finansowej z Ośrodka Pomocy Społecznej w O. złożyła cztery

fałszywe oświadczenia o stanie majątkowym, w których zataiła fakt otrzymywania

przez nią za pośrednictwem komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym

w O. alimentów na jej dzieci”, i za to na podstawie art. 233 § 1 i 6 k.k.

w zw. z art. 37 k.k. wymierzył oskarżonej karę 5 miesięcy pozbawienia wolności,

której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 k.k. i 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo

zawiesił na okres próby 2 lat, po czym zwolnił oskarżoną od kosztów

sądowych.

Uzasadnienie wyroku nie zostało sporządzone, wobec braku wniosku w

tym przedmiocie i apelacji, toteż orzeczenie uprawomocniło się z dniem 20

lutego 2008 r.

Kasację od tego wyroku na korzyść Barbary W. złożył Rzecznik Praw

Obywatelskich, zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie

prawa karnego procesowego, to jest art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art.

335 § 1 k.p.k. poprzez uznanie, iż okoliczności popełnienia przez Barbarę W.

zarzucanego jej występku z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. w zw. z

art. 12 k.k. nie budzą wątpliwości i w efekcie wydanie w stosunku do niej wyroku

skazującego na posiedzeniu bez przeprowadzenia rozprawy, podczas

gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał na poważne

3

wątpliwości, czy istniał przepis ustawy pozwalającej Ośrodkowi Pomocy Społecznej

na odbieranie oświadczeń o stanie majątkowym pod rygorem odpowiedzialności

karnej z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 6 k.k., co powinno

skutkować nieuwzględnieniem wniosku prokuratora i rozpoznaniem sprawy

na rozprawie”, a następnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie

oskarżonej od popełnienia przypisanego jej czynu, ponieważ skazanie

jest oczywiście niesłuszne (art. 537 § 2 in fine k.p.k.).

Prokurator Prokuratury Krajowej na rozprawie kasacyjnej przyłączył się

do skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zarzut rażącego naruszenia art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1

k.p.k., które miało istotny wpływ na treść wyroku, okazał się słuszny. W przewidzianym

w tych przepisach trybie postępowania może zapaść jedynie wyrok

skazujący. Dyspozycja art. 343 § 7 k.p.k. stanowi, że jeżeli nie zachodzą

podstawy do uwzględnienia wniosku o skazanie oskarżonego (bez rozprawy),

to sąd kieruje sprawę do rozpoznania na zasadach ogólnych. Tak postąpiłby

Sąd Rejonowy, gdyby dostrzegł, że nie wystąpiła przesłanka do skazania

oskarżonej w postaci wypełnienia przez nią wszystkich znamion zarzucanego

jej czynu.

W myśl art. 233 § 6 k.k. sprawca odpowiada za podanie nieprawdy lub

zatajenie prawdy w oświadczeniu, które ma służyć za dowód w postępowaniu

(innym niż sądowe) prowadzonym na podstawie ustawy, jeżeli przyjmujący

oświadczenie działając w zakresie swoich uprawnień, nadanych przez tę

ustawę, uprzedził oświadczającego o odpowiedzialności karnej za fałszywe

oświadczenie.

Oskarżona ubiegała się o zasiłki przyznawane na podstawie ustawy z

dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2008 r. Nr 115, poz. 728

ze zm., dalej – u.p.s.). Postępowanie w sprawie przyznawania świadczeń z

pomocy społecznej unormowane jest wyczerpująco w art. 100 – 109 rozdzia4

łu 7. tej ustawy. Przepisy te stanowią lex specialis w stosunku do postępowania

prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego

(J. Sierpowska: Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, Warszawa 2007,

s. 84). Tylko przyznanie świadczenia następuje w formie decyzji administracyjnej

(art. 106 ust. 1 u.p.s.).

W tym szczególnym postępowaniu rozstrzygnięcie wniosku o zasiłek

poprzedzone jest rodzinnym wywiadem środowiskowym, przeprowadzanym

przez pracownika socjalnego, który może domagać się od osoby ubiegającej

się o pomoc, złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym (art.

107 ust. 5 u.p.s.). Ustawa o pomocy społecznej nie nadała, w szczególności

w rozdziale 7., pracownikowi socjalnemu uprawnienia do uprzedzenia

oświadczającego o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

Delegacja udzielona ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia

społecznego w art. 107 ust. 6 u.p.s., który w załączniku nr 3 do rozporządzenia

Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego

wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 77, poz. 672) określił wzór

„oświadczenia o stanie majątkowym” i zawarł w nim, pod rubrykami wypełnianymi

przez osobę ubiegającą się o zasiłek, sformułowanie: „Oświadczam,

że znana mi jest treść art. 233 § 1 Kodeksu karnego o odpowiedzialności karnej

za podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy”, nie czyni zatem zadość wymogowi

przewidzianemu w § 2 art. 233 k.k., który w myśl § 6 tego przepisu

stosuje się odpowiednio do składającego oświadczenie. Upoważnienie do

uprzedzenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia

musi wynikać z ustawy, na podstawie której prowadzone jest postępowanie.

Takiego uprawnienia nie kreuje akt rangi podustawowej, jakim jest rozporządzenie

ministra. Pogląd ten jest konsekwentnie prezentowany w orzecznictwie

Sądu Najwyższego (zob. wyroki z dnia: 25 lutego 1994 r., WR 20/94,

OSNKW 1994, z. 5-6, poz. 33; 20 grudnia 2005 r., WA 34/05, OSNKW–R

2005, poz. 2539; 3 sierpnia 2006 r., III KK 133/06, OSNKW–R 2006, poz.

5

1535; z 11 lutego 2009 r., III KK 245/08, Lex 486189 oraz postanowienia z

dnia: 2 lutego 2004, V KK 168/03, OSNKW 2004, z. 3, poz. 29 i 2 lutego 2009

r., V KK 312/08, Lex nr 486536, a także uchwała z dnia 19 sierpnia 1999 r., I

KZP 22/99, OSNKW 1999, z. 9-10, poz. 51). Nawet więc, gdyby przyjąć , że

zacytowana formuła spełnia wymóg takiego uprzedzenia, co jest wysoce

wątpliwe w świetle pominięcia w niej zaznajomienia z § 6 art. 233 k.k., a

przede wszystkim – frazy o uprzedzeniu oświadczającego o odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, to w składzie przedmiotowych

znamion czynu brakło ustawowego uprawnienia pracownika socjalnego

do takiego uprzedzenia.

Uprawnienie to nie wynikało również z art. 75 § 2 k.p.a., określającego,

że jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych

faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji,

organ administracji państwowej odbiera od strony, na jej wniosek,

oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania.

Chociaż art. 14 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że w sprawach nieuregulowanych

w tej ustawie stosuje się odpowiednio Kodeks postępowania

administracyjnego, to zarazem dodaje, iż czyni się tak, jeżeli ustawa o pomocy

społecznej nie stanowi inaczej. Jak wspomniano wyżej, postępowanie w

sprawie przyznania świadczeń na podstawie tej ustawy jest unormowane autonomicznie

(wobec k.p.a.) i kompletnie. Takie stanowisko zapewne legło u

podstaw zawarcia we wzorze oświadczenia o stanie majątkowym cytowanego

powyżej sformułowania o znajomości przez oświadczającego treści art.

233 § 1 k.k. Inaczej wystarczyłoby przywołanie w treści oświadczenia przepisu

art. 75 § 2 k.p.a. w zw. z art. 83 § 3 k.p.a., jako podstawy uprzedzenia

wnioskującego o zasiłek przez pracownika socjalnego o odpowiedzialności

karnej za fałszywe oświadczenie. Ponadto, nie da się przejść do porządku

nad faktem, że art. 75 § 2 k.p.a. ma zastosowanie, gdy strona występuje z

inicjatywą poprzestania na jej oświadczeniu, co zwolni ją od obowiązku do6

starczenia zaświadczenia organu administracji, z którym zawiązane jest domniemanie

prawdziwości jego treści. Natomiast w postępowaniu toczącym

się na podstawie rozdziału 7 u.p.s., to pracownik socjalny może (czyli nie musi)

domagać się od osoby zabiegającej o zasiłek złożenia oświadczenia o dochodach

i stanie majątkowym. W rezultacie, przepis art. 75 § 2 k.p.a. ma zastosowanie,

to jest – stwarza uprawnienie dla organu administracji państwowej

do uprzedzenia o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, wtedy

gdy strona dąży do tego, aby jej zeznanie zastąpiło zaświadczenie organu.

Natomiast w art. 106 ust. 5 u.p.s. inicjatywa należy do organu i dlatego w

przepisach tej ustawy musiałoby znaleźć się uprawnienie go do uprzedzenia

strony o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, aby

mogła ona odpowiadać za to na podstawie art. 233 § 6 k.k. w zw. z § 2 tego

artykułu. Na marginesie zauważyć należy, że w art. 106 ust. 5 u.p.s. mówi się

o oświadczeniu „o dochodach i stanie majątkowym”. Ustawa różnicuje więc te

kwestie. Wzór oświadczenia i przedmiotowa formuła dotyczy tylko sytuacji

majątkowej. W trzech z czterech oświadczeń majątkowych, wypełnionych i

podpisanych przez oskarżoną, nie ma wzmianki o jej dochodach. Tylko w

ostatnim oświadczeniu z dnia 13 sierpnia 2007 r. podała, że „nie otrzymuje

świadczeń od ojca dzieci”. Skoro w oświadczeniach nie przewidziano rubryki

dotyczącej dochodów, a pracownik socjalny nie żądał ich ujawnienia, to w

trzech wypadkach wykluczyć należałoby, zarzucone oskarżonej, zatajenie

otrzymania alimentów na rzecz dzieci.

Określając zakres stosowania dyspozycji art. 75 § 2 k.p.a. nie można

pomijać, że już po uchwaleniu i wejściu w życie tego przepisu w dniu 24 października

1987 r., w szeregu ustawach przewidziano uprawnienie do uprzedzenia

o odpowiedzialności karnej za fałszywe oświadczenie (zob. np. art. 32

ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, art. 79 ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, art. 20b ustawy z dnia 20

sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, art. 8 ust. 1 i 10 ust. 1 w

7

zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia

działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, art.

14 b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, art. 26 ust. 5 i

5a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych,

art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w

spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych ..., art. 52a ust. 4 ustawy z dnia

18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin, art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia

2004 r. – Prawo zamówień publicznych, art. 33 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia

2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, art. 31 ust. 4

ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, art.

4 i 15 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do

alimentów, art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o szczególnych rozwiązaniach

dla podatników uzyskujących niektóre przychody poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej). Słusznie wskazuje się w kasacji i przywołanych

wyżej judykatach Sądu Najwyższego, że gdyby art. 75 § 2 k.p.a. był wystarczającą

podstawą do odbierania oświadczeń pod rygorem odpowiedzialności

karnej, to wszystkie te przepisy należałoby uznać za zbędne, a akty prawne,

w których zostały zamieszczone, za uchwalone z naruszeniem podstawowych

zasad techniki prawodawczej, jako zbędne superfluum.

Wreszcie, Sąd Rejonowy a wcześniej prokurator, nie dostrzegł, że zachowanie

oskarżonej nie naruszyło dobra prawnego będącego przedmiotem

ochrony w art. 233 § 6 k.k., nawet gdyby przyjąć, że złożyła ona fałszywe

oświadczenie. Dobrem chronionym jest tu wiarygodność ustaleń dokonanych

w postępowaniach przewidzianych na podstawie ustawy (zob. M. Szewczyk

w: A. Zoll red.: Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, Kraków 2006, t.

II, s. 1012 – 1013). Ustalenie, że oskarżonej przysługuje świadczenie z ustawy

o pomocy społecznej, nie ucierpiało na skutek zatajenia przez nią otrzymywania

w inkryminowanym czasie alimentów. Jej dochody, łącznie z alimentami,

były tak niskie, że i tak uprawniały ją (matkę ośmiorga dzieci) do

8

przyznanych zasiłków. Innymi słowy, zatajenie faktu otrzymywania alimentów

za pośrednictwem komornika, nie miało wpływu na decyzję o przyznaniu

świadczeń z pomocy społecznej. Byłaby ona pozytywna również w razie wiedzy

organu pomocowego o alimentach (zob. zeznania G. P.). Jeśli zatem nie

dochodzi do naruszenia dobra prawnego albo do jego zagrożenia, wówczas

nie są realizowane wszystkie znamiona wchodzące w skład struktury przestępstwa,

co oznacza sytuację określoną w art. 17 § 1 pkt 2 in princ. k.p.k.

Gdyby zaś na chwilę przyjąć, że jednak dobro chronione zostało w jakimś

stopniu naruszone, bo po uwzględnieniu alimentów przyznano by zasiłki w

niższej wysokości, to zachowanie oskarżonej należałoby oceniać przez pryzmat

art. 1 § 2 k.k. Nieodzowne byłoby rozważenie, czy rodzaj i charakter naruszonego

dobra, rozmiar wyrządzonej szkody oraz sposób i okoliczności

popełnienia czynu, jak również inne okoliczności wskazane w art. 115 § 2

k.k., nie przemawiają jednak za uznaniem, że czyn oskarżonej charakteryzuje

się znikomym stopniem społecznej szkodliwości. W zależności więc od oceny

i etapu jej podjęcia wchodziłoby w rachubę uniewinnienie oskarżonej albo

umorzenie postępowania (art. 17 § 1 pkt 2 lub 3 k.p.k. i art. 414 § 1 k.p.k.). W

każdym razie odpadałaby możliwość skazania jej w trybie art. 335 § 1 k.p.k. i

343 § 1 k.p.k.

Ostatnia rozważana sytuacja pozostaje jednak w kręgu hipotez. Wcześniej

wykazano, że oskarżona Barbara W. nie wypełniła wszystkich znamion

czynu z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 233 § 2 k.k. Więc skazanie jej było

oczywiście niesłuszne. Dlatego na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. uchylono zaskarżony

wyrok i uniewinniono oskarżoną.

 

 

WYROK Z DNIA 18 SIERPNIA 2005 R. 
WA 21/05 

Złożenie nieprawdziwego oświadczenia w postępowaniu o nabycie lokalu 
mieszkalnego od Agencji Mienia Wojskowego na podstawie ustawy z dnia 22 
czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej 
(Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368), również w brzmieniu aktualnie 
obowiązującym (Dz.U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398), nie wyczerpuje znamienia 
strony przedmiotowej przestępstwa określonego w art. 233 § 1 w zw. z art. 233 
§ 6 k.k., ponieważ żaden przepis ustawy nie przewiduje pod rygorem 
odpowiedzialności karnej możliwości odbierania od nabywcy oświadczenia o 
jego sytuacji mieszkaniowej. 


Przewodniczący: sędzia SN J. Steckiewicz (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: A. Kapłon, W. Maciak. 
Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk W. 
Marcinkowski. 


Sąd Najwyższy w sprawie płk. rez. Stanisława P., oskarżonego o popełnienie 
przestępstwa określonego w art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 6 k.k., po 
rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2005 r. apelacji, 
wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 
14 czerwca 2005 r., 

- zmienił zaskarżony wyrok i płk. rez. Stanisława P. uniewinnił od przypisanego mu 
przestępstwa (...). 

U z a s a d n i e n i e : 

Wojskowy Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 14 czerwca 2005 r. uznał płk. 
rez. Stanisława Zygmunta P. za winnego tego, że: ,,w dniu 23 marca 2003 r. w 
siedzibie Oddziału Terenowego Nr 1 Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., w 
toku postępowania dotyczącego wykupu zajmowanej przez siebie kwatery stałej w 
W., będąc uprzedzony przez pracownika wspomnianej WAM o odpowiedzialności 
karnej za złożenie fałszywego zeznania oraz podanie pisemnych oświadczeń pod 
rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej z treści art. 75 § 2 k.p.a., złożył 
niezgodne z prawdą pisemne oświadczenie zaprzeczające posiadaniu 
własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu spółdzielczego, domu 
mieszkalnego lub innego lokalu mieszkalnego", tj. popełnienia przestępstwa 
określonego w art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 6 k.k., po czym na podstawie art. 
59 k.k. odstąpił od wymierzenia kary. 
Apelację od tego orzeczenia wniósł obrońca i zarzucił: 
1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał 
wpływ na jego treść przez przyjęcie, że świadek Małgorzata S. odbierając od 
oskarżonego oświadczenie, działała w zakresie swoich uprawnień, skutecznie 
uprzedziła go o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz że 
treść oświadczenia mogła służyć za dowód w toczącym się postępowaniu; 
2) obrazę przepisów prawa materialnego przez uznanie oskarżonego za winnego 
popełnienia przypisanego mu przestępstwa. Podnosząc te zarzuty, obrońca wniósł o 
uniewinnienie płk. rez. Stanisława P. W uzasadnieniu środka odwoławczego, jego 
autor wskazał na następujące okoliczności, które doprowadziły do błędnych ustaleń 
faktycznych; 
a) w chwili składania przez oskarżonego oświadczenia nie toczyło się już 
postępowanie administracyjne, bowiem decyzja, którą zainteresowany był 
oskarżony, została już podjęta; 
b) osoba odbierająca oświadczenie na wręczonym mu formularzu nie podała 
brzmienia przepisów, które w nim wymieniono, a tym samym oskarżony nie był 
dostatecznie poinformowany za co grozi mu odpowiedzialność karna oraz że 
przysługuje mu prawo odmowy podpisania oświadczenia oraz i to, że może być ono 
odebrane tylko na jego wniosek (art. 75 § 2 k.p.a.). W tej sytuacji - jak pisze 
obrońca - oświadczenie zostało na oskarżonym wymuszone; 
c) zeznania świadka Małgorzaty S. były niekonsekwentne, a zatem nie mogły 
być podstawą ustalenia, że rzeczywiście uprzedziła oskarżonego o grożącej mu 
odpowiedzialności karnej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Apelacja jest zasadna. Głównym powodem podjętego przez Sąd Najwyższy 
rozstrzygnięcia był fakt, że złożenie przez oskarżonego inkryminowanego 
oświadczenia, chociaż ewidentnie nieprawdziwego, nie mogło spowodować skutku 
w postaci odpowiedzialności karnej. 
Ponieważ ustalenie tej okoliczności było wystarczające do wydania orzeczenia, 
stosownie do art. 436 k.p.k. Sąd Najwyższy rozpoznając apelację, ograniczył się 
tylko do tej kwestii, inne zaś uznał za bezprzedmiotowe. 
Konstatacja, że zachowanie płk. rez. Stanisława P. nie było kryminalizowane 
wynika z analizy zarówno przepisów karnych (art. 233 § 6 k.k.), jak i z zakresu 
postępowania administracyjnego (art. 75 § 2 k.p.a.). 
Przestępstwo określone w art. 233 § 6 k.k. polega na złożeniu fałszywego 
oświadczenia, jeżeli przepis ustawy przewiduje możliwość odebrania oświadczenia 
pod rygorem odpowiedzialności karnej. Oznacza to, że odpowiedzialności takiej nie 
podlega osoba, która składa nieprawdziwe oświadczenie, do którego zobowiązuje ją 
akt prawny niższego rzędu (patrz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 
1999 r., I KZP 22/99, OSNKW 1999, z. 9-10, poz. 51). 
Tym bardziej, a tak jest w rozpoznawanej sprawie, odpowiedzialności karnej z 
art. 233 § 6 k.k. nie podlega osoba, którą do złożenia oświadczenia zobowiązał 
organ administracji nie tylko na podstawie aktu prawnego o randze podustawowej, 
ale - jak wynika z zebranych dowodów - bez podstawy prawnej. 
Nie ulega wątpliwości, że lokale mieszkalne, w stosunku do których Wojskowa 
Agencja Mieszkaniowa wykonuje w imieniu Skarbu Państwa prawo własności lub 
inne prawa rzeczowe, mogą być zbywane na podstawie ustawy z dnia 22 czerwca 
1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, według zasad 
określonych w jej rozdziale 6 - i tak też było w niniejszej sprawie. 
Wymienioną ustawę wielokrotnie nowelizowano, przy czym w okresie objętym 
zarzutem obowiązywał tekst w brzmieniu zamieszczonym w Obwieszczeniu 
Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 marca 2002 r. (Dz.U. Nr 42, 
poz. 368) w sprawie ogłoszenia jedno-litego tekstu ustawy o zakwaterowaniu Sił 
Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. 
Należ
też dodać że pr
spr edaż
k ater l b lokali mies kaln ch
znajdujących się w zasobach Agencji Mienia Wojskowego stosowano również 
przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących 
własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z 
udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań 
będących własnością Skarbu Państwa (Dz.U. z 2001 r. Nr 4, poz. 24 i Nr 102, poz. 
1118). 
Ustawy te nie obligowały nabywcy lokalu do składania oświadczenia, że jemu 
lub małżonkowi ,,nie przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu mieszkaniowego 
oraz że nie są właścicielami domu mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego". 
Na marginesie należy dodać, że również (nawet) obowiązujące wówczas 
rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 marca 1996 r. w sprawie 
szczegółowych zasad i trybu sprzedaży osobnych kwater stałych (Dz.U. Nr 32, poz. 
141) nie nadawały organowi sprzedającemu takiego uprawnienia. 
Sąd w zaskarżonym wyroku, uzasadniając przyjętą przez siebie kwalifikację 
prawną czynu, skoncentrował się wyłącznie na wykazaniu, że pracownik 
Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przedkładając oskarżonemu do podpisania 
oświadczenie był osobą uprawnioną do tej czynności oraz że - pomimo 
rozbieżności w zeznaniach - skutecznie pouczył go o odpowiedzialności za podanie 
w nim nieprawdy, nawet jeżeli to ,,pouczenie nie było bardzo szczegółowe i mogło 
pozostawiać margines do ewentualnych pytań ze strony osoby zainteresowanej". 
W swoich rozważaniach sąd pominął jednak rzecz kardynalną, a mianowicie 
istotną odrębność pomiędzy zeznaniem a oświadczeniem polegającą na tym, że do 
odpowiedzialności za złożenie fałszywego oświadczenia nie wystarcza okoliczność, 
że miało ono miejsce w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, ale 
jeszcze warunkiem dodatkowym jest to, by przepis ustawy przewidywał możliwość 
odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. 
Należy dodać, że musi to być przepis wynikający z ustawy, na podstawie której 
prowadzone jest postępowanie administracyjne, a więc niewystarczające jest 
powoływanie się wyłącznie na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego 
(art. 75 § 2 k.p.a.). 
Jako przykład ustaw, które przewidują możliwość odbierania oświadczeń pod 
rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń można 
wskazać: ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, Dz.U. z 2005 r. 
Nr 8, poz. 60 (art. 180 § 2), czy ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu 
prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, 
Dz.U. Nr 106, poz. 679 ze zm. (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 i 2). 
Wobec powyższego, w pełni uzasadniona jest konstatacja, że odebranie od 
oskarżonego oświadczenia o treści, którą przedstawiono mu na specjalnym 
formularzu do podpisania na pewno nie miało ustawowej podstawy, a wręcz - 
bowiem nie wskazuje na to żaden dowód - nie było do tej czynności jakiegokolwiek 
umocowania; tym samym przypisanie oskarżonemu przestępstwa określonego w art. 
233 § 1 w zw. z art. 233 § 6 k.k. było nietrafne. 
Kwestię oświadczeń stron w postępowaniu administracyjnym reguluje art. 75 § 2 
k.p.a. Dopuszczalność odebrania od strony oświadczenia jest uzależniona od 
łącznego wystąpienia dwóch przesłanek, a mianowicie: przepis prawa nie wymaga 
urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze 
zaświadczenia właściwego organu administracji oraz strona zgłosi wniosek, że chce 
złożyć oświadczenie (szerzej na ten temat patrz np. B. Adamiak w: B. Adamiak, J. 
Borko ski: Kodeks postępo ania administrac jnego Komentar 7 Wars a a
2005, s. 395). 
W doktrynie podkreśla się dobitnie, że w złożeniu oświadczenia wymagana jest 
aktywność petenta, który ze względu na swój interes prawny zamierza udowodnić 
określony fakt lub stan prawny i wówczas zwraca się do organu prowadzącego 
postępowanie z żądaniem przyjęcia swojego oświadczenia złożonego pod rygorem 
odpowiedzialności za fałszywe zeznania, jako środka dowodowego (patrz np. D. 
Dawidowicz: Zarys procesu administracyjnego, Warszawa 1989, s. 113). 
W sprawie niniejszej rzecz wyglądała zgoła odwrotnie, bo to oskarżony został 
przez pracownika Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zobowiązany do złożenia 
zacytowanego wyżej oświadczenia, przy czym - co może dziwić jako brak 
konsekwencji - jego niepodpisanie nie miałoby wpływu na podjętą już decyzję 
administracyjną (patrz zeznania świadka Mirosława K., wicedyrektora Oddziału 
WAM). 
W podsumowaniu można stwierdzić, że: 
Złożenie nieprawdziwego oświadczenia w postępowaniu o nabycie lokalu 
mieszkalnego od Agencji Mienia Wojskowego na podstawie ustawy z dnia 22 
czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 
z 2002 r. Nr 42, poz. 368), również w brzmieniu aktualnie obowiązującym (Dz.U. z 
2005 r. Nr 41, poz. 398), nie wyczerpuje znamienia strony przedmiotowej 
przestępstwa określonego w art. 233 § 1 w zw. z art. 233 § 6 k.k., ponieważ żaden 
przepis ustawy nie przewiduje pod rygorem odpowiedzialności karnej możliwości 
odbierania od nabywcy oświadczenia o jego sytuacji mieszkaniowej. 

Odpowiedz

pasjonat - zdjęcie pasjonat 14 sty 2018

To czyli wychodzi na to, że będę musiał zaczekać rok czasu na dane zaświadczenie . 

 

1. Tak- zaświadczenia o niekaralności za przestępstwo umyślne panu do dnia zatarcia nie wydadzą (chyba, że z pominięciem przestępstw przeciwko zdrowiu i życiu).

Odpowiedz