←  Prawo cywilne

Forumprawnicze.info

»

Menu główne

- - - - -

Wykładnia wyroku w postępowaniu cywilnym



Instytucja wykładni wyroku w postępowaniu cywilnym została uregulowana w treści art. 352 Kodeksu postępowania cywilnego. Przepis ten stanowi, że sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
W przedmiocie wykładni wyroku w postępowaniu cywilnym ukształtowało się spójne i jednolite orzecznictwo.
W świetle art. 352 kpc wykładnia orzeczenia może nastąpić zarówno na wniosek jak i z urzędu (Postanowienie SN z dnia 3 czerwca 1966 r., II CZ 75/66).
Nie ma podstaw do dokonania wykładni, gdy wątpliwości budzi nie treść wyroku, a skutki prawne jakie wywołuje (Postanowienie SN z dnia 14 listopada 2007 r., II CSK 93/2007). Wyłączną podstawą wykładni jest bowiem istnienie wątpliwości co do treści orzeczenia (art. 352 kpc) (Postanowienie SN z dnia 29 września 2006 r., I CSK 170/2006).
Jeżeli wierzyciel egzekwuje wyrok sprzecznie z jego treścią, to nawet nie budząca wątpliwości sentencja wyroku uzasadnia w świetle art. 352 kpc wniosek o wykładnię wyroku (Postanowienie SN z dnia 21 maja 1975 r., IV PZ 26/75). Art. 352 kpc daje podstawę do zgłoszenia wniosku o wykładnię orzeczenia komornikowi (Postanowienie SN z dnia 14 listopada 1974 r., III CRN 269/74). Sprzeczność między sentencją wyroku a uzasadnieniem musi stać się źródłem wątpliwości przy wykonywaniu tego wyroku, co godzi w podstawowe zasady wymiaru sprawiedliwości (Wyrok SN z dnia 19 czerwca 1970 r., III CRN 114/70.
Wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (Postanowienie SN z dnia 8 stycznia 1998 r., III AO 25/97). Ponadto wykładnia orzeczenia (art. 352 kpc) nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia ani do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia (Postanowienie SN z dnia 10 października 1978 r., IV CR 144/78).
Artykuł 352 kpc nie dotyczy rozstrzygania przez sąd wątpliwości co do treści zgodnych oświadczeń woli złożonych przez strony w formie ugody zawartej przed sądem. Wniosek o uzupełnienie ugody, jako nie przewidziany przez ustawę, jest także niedopuszczalny, przez co podlega w postępowaniu sądowym odrzuceniu (Postanowienie SN z dnia 21 lutego 1973 r., III CRN 415/72).
Sąd Najwyższy dokonuje wykładni wydanego przez siebie orzeczenia (sentencji lub uzasadnienia) wówczas, gdy jego treść została sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu (Postanowienie SN z dnia 15 stycznia 2001 r., I PZ 29/2000). Jeżeli zatem ujęcie redakcyjne sentencji niniejszego wyroku Sądu Najwyższego aczkolwiek syntetyczne i nierozbudowane językowo, jawi się jako jednoznaczne, to wniosek o dokonanie wykładni tego wyroku należało oddalić (Postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2006 r., I CK 7/2005).
Wniosek o wykładnię orzeczenia wolny jest od wpisu, natomiast zażalenie na postanowienie oddalające ten wniosek podlega opłacie (Postanowienie SA z dnia 27 maja 1994 r., I ACz 189/94).
Zgodnie z treścią przepisu art. 353 kpc wniosek o wykładnię wyroki nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia.


1 Komentarze:

Komentarze

tomtys, 09 lis 2016 18:40

pytanie jak się ma kwestia wykładni wyroków karnych ??? bo kpk milczy w tej kwestii..., a problem jest realny, bo tak jak w wyrokach cywilnych pojawiają się niejasne sformułowania tak i w karnych...

Dodaj komentarz