←  Prawo konsumentów

Forumprawnicze.info

»

Menu główne

- - - - -

Roszczenia z tytułu niezgodności towaru z umową



Art. 8. 1. Jeżeli towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową, kupujący może żądać doprowadzenia go do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo wymianę na nowy, chyba że naprawa albo wymiana są niemożliwe lub wymagają nadmiernych kosztów. Przy ocenie nadmierności kosztów uwzględnia się wartość towaru zgodnego z umową oraz rodzaj i stopień stwierdzonej niezgodności, a także bierze się pod uwagę niedogodności, na jakie naraziłby kupującego inny sposób zaspokojenia.
2. Nieodpłatność naprawy i wymiany w rozumieniu ust. 1 oznacza, że sprzedawca ma również obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez kupującego, w szczególności kosztów demontażu, dostarczenia, robocizny, materiałów oraz ponownego zamontowania i uruchomienia.
3. Jeżeli sprzedawca, który otrzymał od kupującego żądanie określone w ust. 1, nie ustosunkował się do tego żądania w terminie 14 dni, uważa się, że uznał je za uzasadnione.
4. Jeżeli kupujący, z przyczyn określonych w ust. 1, nie może żądać naprawy ani wymiany albo jeżeli sprzedawca nie zdoła uczynić zadość takiemu żądaniu w odpowiednim czasie lub gdy naprawa albo wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności, ma on prawo domagać się stosownego obniżenia ceny albo odstąpić od umowy; od umowy nie może odstąpić, gdy niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową jest nieistotna. Przy określaniu odpowiedniego czasu naprawy lub wymiany uwzględnia się rodzaj towaru i cel jego nabycia.

Uprawnienia z tytułu wadliwości zakupionego towaru należą do tzw. praw kształtujących po stronie konsumenta. Inaczej mówiąc to konsument decyduje o tym czego będzie oczekiwał od przedsiębiorcy. Tylko w niektórych wypadkach roszczenia te może ograniczyć sprzedawca.

Zasadniczo sprzedawca odpowiada wobec kupującego, jeżeli towar konsumpcyjny w chwili jego wydania jest niezgodny z umową. Ustawodawca wprowadził jednak domniemanie prawne, że jeśli niezgodność towaru powstała przed upływem 6 miesięcy od dnia zakupu – domniemywa się, że towar był wadliwy w chwili jego wydania (sprzedaży).

Analiza cytowanego art. 8 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej przewiduje dwa główne roszczenia po stronie konsumenta:
doprowadzenie towaru do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę
wymiana towaru na nowy, wolny od wad.
Powyższe roszczenia uważa się za żądania rozłączne, a więc wybór jednego sposobu usunięcia niezgodności towaru z umową uniemożliwia wybór drugiego sposobu. Sam wybór sposobu pozostawiony jest nabywcy, który zgłasza sprzedawcy swoje żądanie. Natomiast w sytuacji gdy wybrane roszczenie jest niemożliwe do wykonania (lub prawnie niedozwolone) – wówczas konsument ma prawo wskazać drugi sposób usunięcia niezgodności.

Nieodpłatność naprawy i wymiany oznacza, że sprzedawca ma również obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez kupującego, w szczególności kosztów demontażu, dostarczenia, robocizny, materiałów oraz ponownego zamontowania i uruchomienia. W praktyce może pojawić się wątpliwość czy sprzedawca z góry ma pokryć koszty demontażu czy dostarczenia? Skoro przepis wyraźnie mówi o „zwrocie kosztów” - odnosząc się przy tym do niezgodności towaru z umową – to niewątpliwie w pierwszej kolejności do konsument ponosi koszt dostarczenia czy demontażu, a w sytuacji gdy sprzedawca uzna roszczenie konsumenta (potwierdzi, że towar jest niezgodny z umową) zobowiązany jest do zwrotu poniesionych kosztów.

Aby nabywca mógł skorzystać z możliwości usunięcia niezgodności towaru w wyżej opisany sposób, naprawa albo wymiana muszą być możliwe do zrealizowania i nie mogą pociągać za sobą nadmiernych kosztów. Przesłanki, które należy brać pod uwagę oceniając „nadmierność kosztów”, to wartość towaru zgodnego z umową oraz rodzaj i stopień stwierdzonej niezgodności, a także niedogodności, na jakie naraziłby kupującego inny sposób zaspokojenia. Nie stanowią więc nadmiernych kosztów np. konieczność sprowadzenia z innej hurtowni czy od producenta takiego samego towaru w miejsce wadliwego. Odmowa spełnienia roszczenia konsumenta z powodu nadmiernych kosztów winna być również szczegółowo uzasadniona przez sprzedawcę – ze wskazaniem czym owe nadmierne koszty się przejawiają. Nadmierność kosztów jest bowiem stanem obiektywnym, a nie subiektywnym przekonaniem sprzedawcy.

Ustawodawca przewidział również sytuację gdy ani naprawa ani wymiana towaru na nowy wolny od wad nie jest możliwa albo jeżeli sprzedawca nie zdoła uczynić zadość takiemu żądaniu w odpowiednim czasie lub gdy naprawa albo wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności. W takim wypadku konsument ma prawo domagać się stosownego obniżenia ceny albo odstąpić od umowy. Odstąpienie od umowy (z zastrzeżeniem zwrotu wzajemnych świadczeń: konsument – zwraca wadliwy towar, sprzedawca – zwraca cenę zakupu) jako roszczenie najdalej idące zostało przez ustawodawcę ograniczone. Od umowy nie może odstąpić, gdy niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową jest nieistotna.

Obowiązkiem konsumenta jest niezwłoczne zawiadomienie sprzedawcy o wykrytej niezgodności towaru z umową. Kupujący traci uprawnienia przewidziane w art. 8, jeżeli przed upływem dwóch miesięcy od stwierdzenia niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową nie zawiadomi o tym sprzedawcy. Do zachowania powyższego terminu wystarczy jednak wysłanie zawiadomienia przed jego upływem.

Sprzedawca ma 14 dni na ustosunkowanie się do roszczenia konsumenta. Przepis więc wyznacza sprzedawcy jedynie termin na zajęcie stanowiska (czy uznaje roszczenie konsumenta czy też nie) – nie zaś o faktyczne spełnienie roszczenia konsumenta w powyższym terminie. Jeśli jednak sprzedawca w powyższym terminie nie ustosunkuje się do żądania to ustawa przyjmuje, że jest to równoznaczne z uznaniem tego roszczenia przez sprzedawcę.

W jakim więc czasie powinna nastąpić naprawa lub wymiana towaru na nowy wolny od wad? Ustawodawca nie wprowadził w tym wypadku terminu liczonego w dniach. Art. 8 ust. 4 przewiduje jedynie, że spełnienie roszczenia winno nastąpić w odpowiednim czasie. Przy określaniu odpowiedniego czasu naprawy lub wymiany uwzględnia się rodzaj towaru i cel jego nabycia. Jeśli naprawa lub wymiana towaru trwa zbyt długo (lub termin ten naraża konsumenta na znaczne niedogodności) wówczas konsument może od umowy odstąpić domagając się zwrotu ceny zakupu.

Sprzedawca odpowiada za niezgodność towaru z umową jedynie w przypadku jej stwierdzenia przed upływem dwóch lat od wydania tego towaru kupującemu; termin ten biegnie na nowo w razie wymiany towaru. Jeżeli przedmiotem sprzedaży jest rzecz używana, strony mogą ten termin skrócić, jednakże nie poniżej jednego roku. Ponadto roszczenia kupującego określone w art. 8 przedawniają się z upływem roku od stwierdzenia przez kupującego niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową. W takim samym terminie wygasa uprawnienie do odstąpienia od umowy. Upływ powyższych terminów nie wyłącza wykonania uprawnień wynikających z niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową, jeżeli sprzedawca w chwili zawarcia umowy wiedział o niezgodności i nie zwrócił na to uwagi kupującego.



0 Komentarze:

Komentarze

Dodaj komentarz