←  Off-topic

Forumprawnicze.info

»

Proces byłego prezesa S.A. w Krakowie

pasjonat - zdjęcie pasjonat 04 gru 2017

W listopadzie w S.O. w Rzeszowie ruszył proces byłego prezesa S.A. w Krakowie Krzysztofa S. oskarżonego o niedopełnienie obowiązków służbowych kwalifikowanych z art 231 k.k. i przyjecie co najmniej 376 tys. zł korzyści majątkowej,  poświadczenie nieprawdy w dokumentach tj. z art. 271 k.k. i pranie brudnych pieniędzy tj. z art. 299 par 1 i 5 k.k. w tym działanie w zorganizowanej grupie przestępczej (m.in. dyrektor S.A. w Krakowie, główna księgowa, dyrektor centrum zakupów) która to grupa przestępcza wyłudziła od Skarbu Państwa 21 mln zł. 

 

Przedstawiając w telegraficznym skrócie przebieg wydarzeń to:

 

1/ 16 grudnia 2016 r. Minister Sprawiedliwości Prokurator Generalny Zbigniew Ziobro zawiesił prezesa S.A. w Krakowie w czynnościach służbowych i wystąpił z wnioskiem do KRS o zgodę o uchylenie sędziemu immunitetu;

 

2/ 19 grudnia prezes S.A. w Krakowie Krzysztof S. poddał się do dymisji;

 

3/ 20 marca 2017 r. Sąd Dyscyplinarny przy S.A. w Łodzi wydał uchwałę w której wydał zgodę na uchylenie immunitetu sędziemu Krzysztof S., nie wyraził natomiast zgody na zatrzymanie i aresztowanie owego sędziego- byłego prezesa S.A. w Krakowie

 

4/ Po złożeniu zażalenie przez Prokuraturę Sąd Najwyższy w dn. 8 czerwca 2017 r. wyraził zgodę na zatrzymanie byłego prezesa S.A. w Krakowie Krzysztof S.

 

5/ 9 czerwca 2017 r. CBA zatrzymało byłego prezesa S.A. w Krakowie

 

6/ 10 czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy w Warszawie wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu byłego prezesa S.A. w Krakowie

 

7/ 6 lipca 217 r. S.O. w Warszawie oddalił zażalenie obrońcy byłego prezesa S.A. w Krakowie i utrzymano areszt dla sędziego do dn. 6 września 2017 r.

 

8/ 22 sierpnia 2017 r. do S.O. w Krakowie wpłynął akt oskarżenia przeciwko byłemu prezesowi S.A. w Krakowie Krzyztofowi S.

 

9/ Sąd Najwyższy przeniósł sprawę z S.O. w Krakowie do S.O. w Rzeszowie dla dobra wymiaru sprawiedliwości aby sędziowie nie musieli sądzić byłego swojego przełożonego

 

10/ S.O. w Rzeszowie ustalił sprawy sądowe oskarżonego byłego prezesa S.A. w Krakowie Krzysztofa S. na 7 listopada 2017 r., 23 listopada 2017 r., 29 listopada 2017 r., 30 listopada 2017 r., 13 grudnia 2017 r., 14 grudnia 2017 r.

Odpowiedz

pasjonat - zdjęcie pasjonat 04 gru 2017

Osobiście mam też bardzo złą opinię o S.A. w Krakowie i wniosłem w jednej ze spraw o wyłączenie wszystkich sędziów S.A. w Krakowie od rozpoznania wniosku o wyłączenie wszystkich sędziów S.O. w Tarnowie od rozpoznania zażalenia na postanowienia o odmowie wyłączenia stronniczego sędziego w sądzie I instancji w sprawie o zakaz kontaktów i pozbawienie władzy rodzicielskiej (który jawnie faworyzuje stronę przeciwną i za wszelką cenę ochrania bezprawne czyny specjalistów sądowych z OZSS w Tarnowie- którzy to wydali fałszywą pisemną opinię na zlecenie sądu- m.in. nie dopuszczając płytę CD z potajemnego nagrania z badania pomimo spójnej linii orzeczniczej S.N. i sądów powszechnych przemawiające jednoznacznie za dopuszczenie takowych nagrań w których uczestniczyła strona). Orzekający w S.A. w Krakowie S.S.A. Tomasz Szymański jako Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego dla Apelacji Krakowskiej napisał w jednym z pism: „Nadto uważam, że dalsze podnoszenie w pismach sformułowań mogących zniesławiać sędziów  (m.in. zarzucanie im prowadzenia „przestępczej działalności” czy „pozaprocesowej kryminalnej współpracy” z innymi osobami) może skutkować koniecznością skorzystania z unormowania zawartego w art. 304 § 2 k.p.k.” Jednak takim pismem jedynie się skompromitował i otrzymał od wnioskodawczyni natychmiastową reprymendę, że z unormowania zawartego w art. 304 § 2 k.p.k. powinien właśnie skorzystać w stosunku do owych sędziów którzy popełnili przewinienia dyscyplinarne- służbowe i przestępstwa niedopełnienia obowiązków służbowych, a w żadnym wypadku w stosunku do petenta który o tym fakcie zawiadamia. Co więcej  był jednak na tyle bezmyślny i bezczelny, że pomimo, iż w piśmie z dn. 16 czerwca 2015 r. nie przedstawił żadnej logicznej, rzeczowej argumentacji,  a tylko puste i lapidarne stwierdzenia to nieudolnie usiłował jedynie zastraszać petenta (wnioskodawczynię) twierdząc iż z uwagi na rzekome zniesławianie sędziów skorzysta z unormowania zawartego w art. 304 § 2 k.p.k., który statuuje, iż instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa. Tutaj właśnie bezmyślność Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego dla Apelacji Krakowskiej sięgnęła praktyczne zenitu, gdyż po pierwsze w piśmiennictwie, doktrynie i judykaturze ugruntował się spójny pogląd, że istnieje sześć grup okoliczności wyłączających bezprawność działania określonych jako 1) działanie w ramach porządku prawnego; 2) wykonywanie prawa podmiotowego; 3) ochrona interesu zasługującego na ochronę; 4) zezwolenie uprawnionego; 5) przepisy szczególne, które wyłączają lub ograniczają ochronę dóbr osobistych; 6) sprzeczność żądania ochrony z zasadami współżycia społecznego. Zgodnie ze spójną linią orzecznictwa S.N. zob. np. orzeczenie S.N. z dn. 11 grudnia 1996r., III KKN, 98/96 Wszelkie oświadczenia składane w obronie swoich praw lub w uzasadnieniach czy też składane podczas wykonywania obowiązków służbowych nałożonych przez prawo oraz składane przez upoważnienie udzielone składającemu nie mogą być traktowane jako zniesławienie. Wypowiedzi stanowiące realizację uprawnień lub wykonywanie obowiązków nie mogą jako mające charakter działań prawnych być traktowane jako zniesławienie  (ZO IK 185/1934). Do wypowiedzi tych zaliczamy: 1) Oświadczenie składane w uzasadnieniu lub w obronie praw (np. skargi sądowe, odpowiedzi na zarzuty procesowe, zażalenia, doniesienia pokrzywdzonych o przestępstwie; 2) Oświadczenia składane w wykonania obowiązku nałożone przez prawo publiczne (np. raporty publiczne, oświadczenia prokuratorów i sędziów, sprawozdania urzędników skarbowych, opinie zawarte w aktach osobowych, zeznania składane przed policją, sądem, organami skarbowymi); 3) Oświadczenia, które tracą swą bezprawność ze względu na upoważnienie udzielone składającemu je w sposób wyraźny lub domniemany przez dotkniętą nimi osobę (np. wytyki udzielone przez przełożonych podwładnym, nauczycieli uczniom, przez pracodawców pracownikom, upomnienie i karcenia przez duchownych udzielane w wykonaniu ich powołania wierzącym tego samego wyznania”. Podobny pogląd wyraził S.N. w wyroku z dn.  18 grudnia 2000r. IV KKN 331/00 oraz wyroku z dn. 23 maj 2002r. V KKN 435/00 „Nie stanowią przestępstwa zniesławienia różnego rodzaju wypowiedzi dokonywane w ramach przysługujących jednostce uprawnień, miedzy innymi oświadczenia składane w uzasadnieniu lub obronie praw np. skargi sądowe, odpowiedzi na zarzuty procesowe, zażalenia, doniesienia pokrzywdzonych o przestępstwie”. Zgodnie więc ze spójną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, piśmiennictwem i doktryną każdy obywatel ma nie tylko prawo ale i społeczny obowiązek (przy najcięższych zbrodniach obowiązek pod rygorem konsekwencji karnych) zawiadomienia organów ścigania nie tylko  o zaistnieniu przestępstwa ale nawet o podejrzeniu jego popełnienia. Wnioskodawczyni może nawet poza rozprawą publicznie  w interesie społecznie uzasadnionym czyli w interesie jednostki, a nie tylko w interesie ogółu wystawiać negatywną opinię ale również ma pełne prawo składać skargi na sędziów w tym wnioski o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, które to wnioski co do zasady muszą być tak właśnie motywowane w tym zawierać pewne fakty o dokonanych przewinieniach dyscyplinarnych- służbowych oraz dokonanych przez sędziów przestępstwach. Co więcej wnioskodawczyni może nawet publicznie podnosić zarzuty dotyczące osoby pełniącej funkcję publiczną,  mówić  o faktach, a nie tylko o ocenach, które zaistniały- kontratyp oparty o art. 213 § 2 pkt 1 i 2 k.k.. Ponadto co do zarzutu podnoszonego lub rozgłaszanego publicznie to należy zauważyć, że w treści art. 213 § 2 k.k. statuującego kontratyp dozwolonej krytyki mowa jest nie o „interesie społecznym” lecz o „interesie społecznie uzasadnionym”. Społecznie uzasadnione działania można podejmować nawet w interesie jednostki, a nie tylko w interesie ogółu. Unormowanie z art. 304 § 2 k.p.k. dotyczy wprost przestępstwa przestępstw ściganych z urzędu, a wskazywane przez niego rzekome pomówienia są przestępstwami należącymi do kręgu ściganych w trybie prywatnoskargowym (art. 212 § 4 k.k.) wobec tego wiedza prawna Zastępcy  Rzecznika Dyscyplinarnego dla Apelacji Krakowskiej jest praktycznie zerowa.  Niewątpliwie jeśli sędzia sądu apelacyjnego nie rozróżnia nawet postępowań prowadzonych w trybie publicznoskargowym z urzędu oraz na wniosek pokrzywdzonego od postępowań prowadzonych w trybie prywatnoskargowym to nie można mówić  o jakiejkolwiek praworządności w państwie i wydawanych sprawiedliwych orzeczeniach sądowych. W takiej sytuacji taki człowiek nie powinien być w ogóle sędzią, a już tym bardziej sędzią Sądu Apelacyjnego w Krakowie gdyż przynosi ogromną hańbę całemu wymiarowi sprawiedliwości. Na takich sędziów nie pozwoliłoby sobie przecież żadne państwo Unii Europejskiej. Tak samo matactwa dopuszczał się były Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego dla Apelacji Krakowskiej S.S.A. Jacek Polański i Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych S.S.A. Marek Hibner za wszelką cenę ochraniając wskazanych imiennie sędziów S.O. w Tarnowie od odpowiedzialności dyscyplinarno- służbowej i ewentualnej karnoprawnej.

 

Konstatując w takim stanie rzeczy dzieje się bardzo dobrze, że sędziowie piastujący nawet najwyższe funkcje w sądach np. funkcje prezesów sądów (np. przykład byłego prezesa S.A. w Krakowie) nie są już nietykalni, a nawet doprowadza się do ich tymczasowego aresztowania, stawia się im akty oskarżenia i prowadzi przeciwko nim procesy sądowe. To bardzo dobrze wróży aby całkowicie zerwać z pozostałościami komunistycznymi. Ogólnie to bardzo dobrze wróży dla polskiej demokracji w pełnym słowa tego znaczeniu. Nie może być tak, że sędziowie będą stanowić niejako pewną "kastę" i "państwo w państwie" i bez względu na wszystko z uwagi na swój immunitet będą nietykalni w tym pozostawać bezkarni bez względu na swoje bezprawne czyny. Konstytucja stanowi równość wszystkich obywateli wobec prawa wobec tego nie ma wątpliwości, że taką samą odpowiedzialność wobec prawa ponosi czy to sędzia, prokurator, adwokat, radca prawny, notariusz, funkcjonariusz Policji itd. Natomiast to, że niektóre sprawy są "zamiatane pod dywan" spowodowane jest m.in. solidarnością zawodową. Trudno też oczekiwać aby kolega sędzia po fachu pociągał kolegę sędziego do odpowiedzialności dyscyplinarno- służbowej. Dlatego też konieczna jest gruntowana zmiana również w tej kwestii prowadzenia postępowań dyscyplinarno- służbowej sędziów jeśli chodzi o pociąganie sędziów do tej odpowiedzialności z uwagi na oczywiste i rażące naruszenia prawa procesowego i materialnego (czyli czynnościami które wiążą się z orzekaniem) a nie tylko czynnościami administracyjnymi. Czymś innym są bezprawne działania administracyjne (np. wyłudzanie od Skarbu Państwa pieniędzy nawet i wielkich wartości), a czymś innym jest np. dokonywanie bezprawnych działań sędziów w trakcie prowadzenia postępowań sądowych (w tym za przyjecie korzyści majątkowej od jednej ze stron postępowania, procesu czy też w imię solidarności zawodowej), gdzie wówczas bardzo cierpi na tym jedna ze stron postępowania (procesu) sądowego. 

Odpowiedz

pasjonat - zdjęcie pasjonat 04 mar 2018

Wreszcie doczekaliśmy się ustawy która częściowo rozliczyła zbrodniarzy komunistycznych którzy działali na rzecz totalitarnego państwa polskiego. Od wielu lat poruszana była przez patriotów- w szczególności tych którzy walczyli o pełną niepodległość państwa polskiego w czasach PRL- największa bolączka państwa tj. że zbrodniarz komunistyczny pobierał niebotyczne świadczenia emerytalne (lub ich rodziny np. w postaci rent rodzinnych) nawet kilkunastokrotnie przewyższające świadczenia emerytalne człowieka który był jego ofiarą i był  represjonowany w czasach komunistycznych w tym odsiadywał wieloletnie wyroki skazujące za swoją patriotyczną działalność (procesy polityczne). Ustawa weszła w życiu ponad rok temu wobec tego skutecznie rozliczyła działalność na rzecz totalitarnego państwa w latach 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. Nie zapominajmy, że należy jeszcze oczyścić sądy z sędziów którzy działali na rzecz totalitarnego państwa, a którzy obecnie jeszcze w wielu sądach w różnych instancjach sądów powszechnych w tym w Sądzie Najwyższym wykonują zawód sędziego i wydają wyroki.

 

USTAWA
z dnia 16 grudnia 2016 r.
o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura
Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej
oraz ich rodzin
 
Art. 1. W ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego
Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz
ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708) wprowadza się następujące zmiany:
1) po art. 8 dodaje się art. 8a w brzmieniu:
„Art. 8a. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach,
może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa
w art. 13b, ze względu na:
1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz
2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia
i życia.
2. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24.”;
2) w art. 13 w ust. 1:
a) uchyla się pkt 1b,
b) po pkt 1b dodaje się pkt 1c w brzmieniu:
„1c) okresy służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, na zasadach określonych
w art. 15c, z wyjątkiem służby określonej w ust. 2;”;
3) w art. 13a:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Na wniosek organu emerytalnego Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko
Narodowi Polskiemu sporządza na podstawie posiadanych akt osobowych i, w terminie 4 miesięcy od dnia
otrzymania wniosku, przekazuje organowi emerytalnemu informację o przebiegu służby wskazanych funkcjonariuszy
na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b.”,
b) w ust. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) wskazanie okresów służby na rzecz totalitarnego państwa, o których mowa w art. 13b;”;
4) po art. 13a dodaje się art. 13b i art. 13c w brzmieniu:
„Art. 13b. 1. Za służbę na rzecz totalitarnego państwa uznaje się służbę od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia
31 lipca 1990 r. w niżej wymienionych cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach:
1) Resort Bezpieczeństwa Publicznego Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego;
Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 2270
2) Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego;
3) Komitet do Spraw Bezpieczeństwa Publicznego;
4) jednostki organizacyjne podległe organom, o których mowa w pkt 1–3, a w szczególności jednostki Milicji
Obywatelskiej w okresie do dnia 14 grudnia 1954 r.;
5) służby i jednostki organizacyjne Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, i ich poprzedniczki, oraz ich odpowiedniki
terenowe:
a) nadzorujące prace jednostek wypełniających zadania: wywiadowcze, kontrwywiadowcze, Służby Bezpieczeństwa,
czynności operacyjno-techniczne niezbędne w działalności Służby Bezpieczeństwa, odpowiedzialne
za szkolnictwo, dyscyplinę, kadry i ideowo-wychowawcze aspekty pracy w służbie bezpieczeństwa:
– Gabinet Ministra Spraw Wewnętrznych,
– Główny Inspektorat Ministra Spraw Wewnętrznych, z wyłączeniem Zespołu do spraw Milicji Obywatelskiej
w wojewódzkich komendach Milicji Obywatelskiej oraz w wojewódzkich urzędach spraw
wewnętrznych,
– Wojskowa Służba Wewnętrzna Jednostek Wojskowych MSW,
– Zarząd Ochrony Funkcjonariuszy,
b) wypełniające zadania wywiadowcze i kontrwywiadowcze:
– Departament I,
– Departament II,
– Biuro Paszportów, od dnia 1 kwietnia 1964 r.,
– Biuro „A”,
– Biuro Szyfrów,
– Biuro Radiokontrwywiadu,
– wydziały paszportów, od dnia 15 lipca 1964 r.,
– Zwiad Wojsk Ochrony Pogranicza,
– Inspektorat I,
– samodzielne grupy specjalne,
c) wypełniające zadania Służby Bezpieczeństwa:
– Departament Ochrony Konstytucyjnego Porządku Państwa,
– Departament Ochrony Gospodarki,
– Departament Studiów i Analiz,
– Departament III,
– Departament IV,
– Departament V,
– Departament VI,
– Główny Inspektorat Ochrony Przemysłu, od dnia 27 listopada 1981 r.,
– Biuro Śledcze,
– Departament Społeczno-Administracyjny,
– Biuro Studiów Służby Bezpieczeństwa,
– Biuro Rejestracji Cudzoziemców,
– Zarząd Kontroli Ruchu Granicznego,
– Biuro Ochrony Rządu,
– Samodzielna Sekcja Operacyjno-Ochronna,
– Inspektorat Operacyjnej Ochrony Elektrowni Jądrowej w Żarnowcu,
d) wykonujące czynności operacyjno-techniczne niezbędne w działalności Służby Bezpieczeństwa:
– Biuro „B”,
– Biuro Informatyki,
Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 2270
– Biuro „C”,
– Biuro „T”, w tym Zakład Techniki Operacyjnej,
– Departament Techniki, w tym Zakład Konstrukcji Sprzętu Operacyjnego,
– Biuro „W”,
– Departament PESEL,
– Zarząd Łączności, od dnia 1 stycznia 1984 r.,
– Wydział Zabezpieczenia Operacyjnego,
– Samodzielna Stacja „P”,
– Inspektorat Analityczno-Informacyjny,
e) odpowiedzialne za szkolnictwo, dyscyplinę, kadry i ideowo-wychowawcze aspekty pracy w Służbie
Bezpieczeństwa:
– Departament Kadr, z wyłączeniem terenowych odpowiedników jako całości w wojewódzkich, powiatowych
i równorzędnych komendach Milicji Obywatelskiej oraz w wojewódzkich, rejonowych i równorzędnych
urzędach spraw wewnętrznych,
– Departament Szkolenia i Wychowania, z wyłączeniem terenowych odpowiedników jako całości w wojewódzkich,
powiatowych i równorzędnych komendach Milicji Obywatelskiej oraz w wojewódzkich,
rejonowych i równorzędnych urzędach spraw wewnętrznych,
– Zarząd Polityczno-Wychowawczy,
– Biuro Historyczne,
– Akademia Spraw Wewnętrznych, a w jej ramach kadra naukowo-dydaktyczna, naukowa i naukowo-
-techniczna pełniąca służbę w Wydziale Bezpieczeństwa Państwa Akademii Spraw Wewnętrznych oraz
na etatach Służby Bezpieczeństwa, a także słuchacze i studenci, którzy przed skierowaniem do Akademii
Spraw Wewnętrznych pełnili służbę, o której mowa w pkt 5 i 6 oraz ust. 2 pkt 1,
– Centrum Wyszkolenia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Legionowie, a w jego ramach kadra naukowo-
dydaktyczna, naukowa, naukowo-techniczna oraz słuchacze i studenci,
– Wyższa Szkoła Oficerska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Legionowie, a w jej ramach kadra naukowo-
dydaktyczna, naukowa, naukowo-techniczna oraz słuchacze i studenci,
– Szkoła Chorążych Biura „B”, a w jej ramach kadra naukowo-dydaktyczna, naukowa, naukowo-
-techniczna oraz słuchacze i studenci,
– Szkoła Chorążych Milicji Obywatelskiej z siedzibą w Warszawie, a w jej ramach kadra naukowo-
-dydaktyczna, naukowa, naukowo-techniczna oraz słuchacze i studenci,
– Wydział Pracy Operacyjnej w Ośrodku Doskonalenia Kadry Kierowniczej MSW w Łodzi, a w jego
ramach kadra naukowo-dydaktyczna, naukowa oraz naukowo-techniczna,
– Samodzielna Sekcja Kadr,
– Samodzielna Sekcja Kadr i Szkolenia,
– Samodzielna Sekcja Informacji i Sprawozdawczości,
– Samodzielna Sekcja Ogólno-Organizacyjna;
6) jednostki organizacyjne Ministerstwa Obrony Narodowej i ich poprzedniczki:
a) Informacja Wojskowa oraz podległe jej jednostki terenowe, w tym Organa informacji Powszechnej Organizacji
„Służba Polsce” oraz Organa informacji Wojskowego Korpusu Górniczego,
b) Wojskowa Służba Wewnętrzna, w tym Zarząd Wojskowej Służby Wewnętrznej Korpusu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego i Wojsk Ochrony Pogranicza i jego poprzedniczki,
c) Zarząd II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego,
d) inne służby Sił Zbrojnych prowadzące działania operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze,
w tym w rodzajach broni oraz w okręgach wojskowych.
2. Za służbę na rzecz totalitarnego państwa uznaje się również:
1) służbę na etacie:
a) Ministra Spraw Wewnętrznych,
b) funkcjonariusza nadzorującego służby i jednostki organizacyjne wymienione w ust. 1 pkt 5,
Dziennik Ustaw – 4 – Poz. 2270
c) komendanta wojewódzkiego, zastępcy komendanta wojewódzkiego, powiatowego, miejskiego lub dzielnicowego
do spraw bezpieczeństwa, zastępcy komendanta wojewódzkiego, powiatowego, miejskiego lub
dzielnicowego do spraw Służby Bezpieczeństwa, zastępcy szefa wojewódzkiego, rejonowego, miejskiego
lub dzielnicowego urzędu spraw wewnętrznych do spraw Służby Bezpieczeństwa,
d) zastępcy komendanta wojewódzkiego, powiatowego lub miejskiego do spraw polityczno-wychowawczych,
zastępcy szefa wojewódzkiego, rejonowego lub miejskiego urzędu spraw wewnętrznych do spraw polityczno-
wychowawczych,
e) oficera szkolenia operacyjnego Służby Bezpieczeństwa w wydziałach kadr i szkolenia komend wojewódzkich
Milicji Obywatelskiej oraz w wojewódzkich urzędach spraw wewnętrznych,
f) funkcjonariusza w referacie do spraw bezpieczeństwa w wydziale kadr komendy wojewódzkiej Milicji
Obywatelskiej,
g) starszego inspektora przy zastępcy komendanta wojewódzkiego do spraw Służby Bezpieczeństwa,
h) słuchacza na kursach Służby Bezpieczeństwa, organizowanych przez jednostki i szkoły wchodzące w skład
Ministerstwa Spraw Wewnętrznych;
2) okres odbywania szkolenia zawodowego w szkołach i na kursach Służby Bezpieczeństwa przez funkcjonariuszy
pełniących służbę, o której mowa w pkt 1 i ust. 1;
3) okres oddelegowania funkcjonariuszy pełniących służbę, o której mowa w pkt 1 i ust. 1, do innych instytucji
państwowych, w tym przeniesienia na etaty niejawne w kraju lub poza granicami Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej.
Art. 13c. Za służbę na rzecz totalitarnego państwa nie uznaje się służby w rozumieniu art. 13b:
1) która rozpoczęła się po raz pierwszy nie wcześniej niż w dniu 12 września 1989 r.;
2) której obowiązek wynikał z przepisów o powszechnym obowiązku obrony.”;
5) uchyla się art. 15b;
6) po art. 15b dodaje się art. 15c w brzmieniu:
„Art. 15c. 1. W przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b,
i która pozostawała w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., emerytura wynosi:
1) 0% podstawy wymiaru – za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b;
2) 2,6% podstawy wymiaru – za każdy rok służby lub okresów równorzędnych ze służbą, o których mowa
w art. 13 ust. 1 pkt 1, 1a oraz 2–4.
2. Przepisy art. 14 i art. 15 ust. 1–3a, 5 i 6 stosuje się odpowiednio. Emerytury nie podwyższa się zgodnie
z art. 15 ust. 2 i 3, jeżeli okoliczności uzasadniające podwyższenie wystąpiły w związku z pełnieniem służby na rzecz
totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b.
3. Wysokość emerytury ustalonej zgodnie z ust. 1 i 2 nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej
emerytury wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej
przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
4. W celu ustalenia wysokości emerytury, zgodnie z ust. 1–3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci
Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji,
o której mowa w art. 13a ust. 1.
5. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem
1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz
niepodległości Państwa Polskiego.
6. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, środkiem dowodowym może być zarówno informacja, o której mowa
w art. 13a ust. 1, jak i inne dowody, w szczególności wyrok skazujący, choćby nieprawomocny, za działalność polegającą
na podjęciu, bez wiedzy przełożonych, czynnej współpracy z osobami lub organizacjami działającymi na rzecz
niepodległości Państwa Polskiego w okresie służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b.
7. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłosi, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”, obowiązującą od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie
ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,
Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U.
poz. 2270) miesięczną kwotę przeciętnej emerytury wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych, obliczoną za ostatni miesiąc kwartału poprzedzającego datę ogłoszenia ustawy z dnia
Dziennik Ustaw – 5 – Poz. 2270
16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego
Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej
oraz ich rodzin.
8. Do obliczenia miesięcznej kwoty przeciętnej emerytury, o której mowa w ust. 3, przyjmuje się kwoty wszystkich
jednostkowych emerytur, wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,
przed odliczeniem składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz zaliczki i innych należności z tytułu podatku
dochodowego od osób fizycznych, a także przed dokonaniem zmniejszeń z tytułu zawieszalności oraz przed dokonaniem
potrąceń i egzekucji. Kwoty, o których mowa w zdaniu pierwszym, oblicza się bez kwot wyrównań oraz dodatków
i innych świadczeń pieniężnych przysługujących do emerytury.
9. Miesięczna kwota przeciętnej emerytury wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszona przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zgodnie z ust. 7, podlega waloryzacji
na zasadach i w terminach przewidzianych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
10. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłasza, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” co najmniej na 7 dni roboczych przed najbliższym terminem waloryzacji
obowiązującą od tego terminu kwotę, o której mowa w ust. 9.”;
7) po art. 22 dodaje się art. 22a w brzmieniu:
„Art. 22a. 1. W przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b,
rentę inwalidzką ustaloną zgodnie z art. 22 zmniejsza się o 10% podstawy wymiaru za każdy rok służby na rzecz totalitarnego
państwa, o której mowa w art. 13b. Przy zmniejszaniu renty inwalidzkiej okresy służby, o której mowa
w art. 13b, ustala się z uwzględnieniem pełnych miesięcy.
2. W przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i została
zwolniona ze służby przed dniem 1 sierpnia 1990 r. rentę inwalidzką wypłaca się w kwocie minimalnej według orzeczonej
grupy inwalidzkiej.
3. Wysokość renty inwalidzkiej, ustalonej zgodnie z ust. 1, nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej
renty z tytułu niezdolności do pracy wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
4. W celu ustalenia wysokości renty inwalidzkiej, zgodnie z ust. 1 i 3, organ emerytalny występuje do Instytutu
Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji,
o której mowa w art. 13a ust. 1. Przepisy art. 13a stosuje się odpowiednio.
5. Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem
1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na
rzecz niepodległości Państwa Polskiego.
6. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, przepis art. 15c ust. 6 stosuje się odpowiednio.
7. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłosi, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”, obowiązującą od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie
ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,
Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin miesięczną
kwotę przeciętnej renty z tytułu niezdolności do pracy wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obliczoną za ostatni miesiąc kwartału poprzedzającego datę ogłoszenia ustawy
z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego
Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby
Więziennej oraz ich rodzin. Przepis art. 15c ust. 8 stosuje się odpowiednio.
8. Miesięczna kwota przeciętnej renty z tytułu niezdolności do pracy wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń
Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszona przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
zgodnie z ust. 7, podlega waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w ustawie o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
9. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłasza, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski” co najmniej na 7 dni roboczych przed najbliższym terminem waloryzacji obowiązującą
od tego terminu kwotę, o której mowa w ust. 8.”;
Dziennik Ustaw – 6 – Poz. 2270
8) w art. 24:
a) pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„1) w razie śmierci albo zaginięcia funkcjonariusza rentę rodzinną wymierza się od renty inwalidzkiej I grupy,
jaka przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi w dniu śmierci albo zaginięcia, bez uwzględnienia dodatku
pielęgnacyjnego, z zastrzeżeniem art. 22a; przepis art. 22 ust. 2 stosuje się odpowiednio;”,
b) pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) rentę rodzinną po zmarłym emerycie lub renciście wymierza się od kwoty świadczenia, które przysługiwało
zmarłemu, jednakże od kwoty nie niższej niż kwota renty inwalidzkiej II grupy, która przysługiwałaby
zmarłemu, z zastrzeżeniem pkt 1b i art. 22a;”;
9) po art. 24 dodaje się art. 24a w brzmieniu:
„Art. 24a. 1. W przypadku renty rodzinnej przysługującej po osobie, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego
państwa, o której mowa w art. 13b, i która pozostawała w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., renta rodzinna
przysługuje na zasadach określonych w art. 24, z zastrzeżeniem, iż wysokość renty rodzinnej ustala się na podstawie
świadczenia, które przysługiwało lub przysługiwałoby zmarłemu z uwzględnieniem przepisów art. 15c lub art. 22a.
2. Wysokość renty rodzinnej, ustalonej zgodnie z ust. 1, nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej
renty rodzinnej wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej
przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
3. W celu ustalenia wysokości renty rodzinnej, zgodnie z ust. 1 i 2, organ emerytalny występuje do Instytutu
Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji,
o której mowa w art. 13a ust. 1. Przepisy art. 13a stosuje się odpowiednio.
4. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli osoba uprawniona do renty rodzinnej udowodni, że osoba, o której
mowa w tych przepisach, przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby
lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego.
5. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli renta rodzinna przysługuje po funkcjonariuszu, który po dniu
31 lipca 1990 r.:
1) zaginął w związku z pełnieniem służby;
2) poniósł śmierć w wypadku pozostającym w związku z pełnieniem służby.
6. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, przepis art. 15c ust. 6 stosuje się odpowiednio.
7. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłosi, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”, obowiązującą od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie
ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,
Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin miesięczną
kwotę przeciętnej renty rodzinnej wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych, obliczoną za ostatni miesiąc kwartału poprzedzającego datę ogłoszenia ustawy z dnia 16 grudnia
2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich
rodzin. Przepis art. 15c ust. 8 stosuje się odpowiednio.
8. Miesięczna kwota przeciętnej renty rodzinnej wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszona przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zgodnie z ust. 7,
podlega waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych.
9. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłasza, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski” co najmniej na 7 dni roboczych przed najbliższym terminem waloryzacji obowiązującą
od tego terminu kwotę, o której mowa w ust. 8.”.
Art. 2. 1. W przypadku osób, w stosunku do których z informacji, o której mowa w art. 13a ustawy zmienianej
w art. 1, wynika, że pełniły służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zmienianej w art. 1,
i które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy mają przyznane świadczenia na podstawie ustawy zmienianej w art. 1,
organ emerytalny właściwy według przepisów ustawy zmienianej w art. 1, wszczyna z urzędu postępowanie w przedmiocie
ponownego ustalenia wysokości świadczeń, o których mowa w art. 15c lub art. 22a ustawy zmienianej w art. 1.
Dziennik Ustaw – 7 – Poz. 2270
2. W przypadku osób pobierających renty rodzinne przysługujące po osobach, w stosunku do których z informacji,
o której mowa w art. 13a ustawy zmienianej w art. 1, wynika, że pełniły służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której
mowa w art. 13b ustawy zmienianej w art. 1, i które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy mają przyznane świadczenia
na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, organ emerytalny właściwy według przepisów ustawy zmienianej w art. 1,
wszczyna z urzędu postępowanie w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości świadczeń, o których mowa w art. 24a
ustawy zmienianej w art. 1.
3. Od decyzji ustalającej prawo do świadczeń, o których mowa w art. 15c, art. 22a lub art. 24a ustawy zmienianej
w art. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu
postępowania cywilnego. Złożenie odwołania od decyzji nie wstrzymuje jej wykonania.
4. Wypłata świadczeń ustalonych zgodnie z ust. 1 i 2 oraz art. 4 ust. 4 następuje od dnia 1 października 2017 r.
Art. 3. 1. Komunikat, o którym mowa w art. 15c ust. 7, art. 22a ust. 7 oraz art. 24a ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1,
zostanie ogłoszony w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2. Miesięczne kwoty przeciętnej emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy oraz renty rodzinnej wypłaconej
przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszone przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych, będą podlegać po raz pierwszy waloryzacji od najbliższego terminu waloryzacji przypadającego po
miesiącu, o którym mowa w art. 15c ust. 7, art. 22a ust. 7 oraz art. 24a ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1.
Art. 4. 1. Do postępowań w sprawie ponownego ustalenia wysokości świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego wszczętych,
na podstawie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym,
i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się art. 15b ustawy zmienianej w art. 1.
2. Do wniosków organu emerytalnego, o których mowa w art. 13a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym,
które wpłynęły do Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu do
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i nie zostały rozpatrzone do tego dnia, stosuje się art. 13a ustawy zmienianej
w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.
3. Do postępowań w sprawie ponownego ustalenia wysokości świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego wszczętych na
podstawie informacji o przebiegu służby, wydanych na podstawie wniosku organu emerytalnego rozpatrywanego zgodnie
z ust. 2, stosuje się art. 15b ustawy zmienianej w art. 1.
4. W przypadku osób, którym ustalono wysokość świadczeń zgodnie z ust. 1 lub 3, organ emerytalny właściwy według
przepisów ustawy zmienianej w art. 1, wszczyna z urzędu postępowanie w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości
świadczeń, o których mowa w art. 15c, art. 22a lub art. 24a ustawy zmienianej w art. 1.
Art. 5. Miesięczne kwoty ogłoszone przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zgodnie z art. 15c ust. 7,
art. 22a ust. 7 oraz art. 24a ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1, podlegają od dnia 1 marca 2017 r. podwyższeniu przy zastosowaniu
wskaźnika waloryzacji ustalonego zgodnie z art. 89 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych nie mniej niż o kwotę 10 zł.
Art. 6. 1. W latach 2016–2025 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym niniejszej
ustawy wynosi 5,2 mln zł, z tym że w poszczególnych latach limit wynosi:
1) 2016 r. – 0 mln zł;
2) 2017 r. – 1,1 mln zł;
3) 2018 r. – 0,6 mln zł;
4) 2019 r. – 0,5 mln zł;
5) 2020 r. – 0,5 mln zł;
6) 2021 r. – 0,5 mln zł;
7) 2022 r. – 0,5 mln zł;
8) 2023 r. – 0,5 mln zł;
9) 2024 r. – 0,5 mln zł;
10) 2025 r. – 0,5 mln zł.
2. W przypadku przekroczenia w pierwszym półroczu danego roku 65% limitu określonego w ust. 1 lub w przypadku
zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy limitu wydatków stosuje się mechanizm korygujący polegający
na obniżeniu wysokości tych wydatków w drugim półroczu do poziomu gwarantującego, że limit ten nie zostanie przekroczony.
Dziennik Ustaw – 8 – Poz. 2270
3. Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o których mowa w ust. 1, oraz do wdrożenia
mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.
Art. 7. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 2 lit. a oraz pkt 5, które wchodzą
w życie z dniem 1 października 2017 r.
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. Duda
 

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu 25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r. (Dz.U. 2016 poz. 2270)

 

Art. 19. Rzeczpospolita Polska specjalną opieką otacza weteranów walk o niepodległość, zwłaszcza inwalidów wojennych.

 

Art. 43. Zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości nie podlegają przedawnieniu.

 

Art. 63. Każdy ma prawo składać petycje, wnioski i skargi w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą do organów władzy publicznej oraz do organizacji i instytucji społecznych w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej. Tryb rozpatrywania petycji, wniosków i skarg określa ustawa.

Odpowiedz

pasjonat - zdjęcie pasjonat 17 mar 2018

Z powodu choroby obrońcy oskarżonego (byłego prezesa S.A. w Krakowie Krzysztof S.) rozprawa zaplanowana w S.O. w Rzeszowie na dzień 7 listopada 2017 r. została odwołana, a aktualne pozostały terminy rozprawy tj. 13 grudnia 2017 r., 14 grudnia 2017 r.. Proces rozpoczął się więc dopiero 13 grudnia 2017 r.

Odpowiedz