←  Prawo administracyjne

Forumprawnicze.info

»

Zgoda na zamieszkanie


Najlepsza porada prawna: pasjonat 06 styczeń 2018 - 19:23

Witam, bardzo proszę o pomoc i rozwianie pon... Przejdź do postu

Magda.K. - zdjęcie Magda.K. 10 wrz 2017

Witam, bardzo proszę o pomoc i rozwianie poniższych wątpliwości.

Jestem najemcą mieszkania komunalnego i chciałabym zameldować narzeczonego. Z tego co czytam, to czy miasto zgodzi się na zamieszkanie dodatkowej osoby, zależy od dobrej woli urzędników i od tego jak uzasadnię podanie o zgodę na zamieszkanie.

Czy jeżeli bylibyśmy już po ślubie, prędzej uzyskalibyśmy zgodę? Lub czy wtedy też mogą się nie zgodzić?

Narzeczony nie pracuje w moim mieście, dopiero chciałby się przenieść i znaleźć tutaj pracę, czy to, że nie ma tutaj zatrudnienia, daje nam mniejszą szansę na otrzymanie zgody?

Czy jest w ogóle szansa na otrzymanie zgody na pobyt stały?

Póki co sąsiedzi podpisywali już wcześniej zeznanie, że narzeczony przebywa w moim lokalu.

 

Inną kwestią, która mnie nurtuje jest to, czy jeżeli mieszkania komunalne przeznaczone są dla osób których nie stać na kupno mieszkania, czy wyższy od przeciętnego dochód narzeczonego/albo już męża mógłby być przyczyną dla której nie dostałby zgody/albo co gorsze czy jest możliwość by wymówiono mi to mieszkanie? Nie stać nas na kupno innego mieszkania, a z drugiej strony też moja rodzina mieszka tam od pokoleń i nie wyobrażam sobie wyprowadzki, gdyby odmówiono nam możliwości wspólnego zamieszkania.

 

W administracji gminnej próbowano zniechęcić mnie do składania wniosku o zgodę na zamieszkanie – argumentując, iż jest to proces żmudny i trwa około rok czasu...

 

Jest jeszcze jeden haczyk – urzędnik, nadając mi prawo do bycia najemcą, w decyzji ujął, że nie mam prawa do wykupu mieszkania puki nie ureguluję kwestii zamieszkania narzeczonego – jak wytłumaczył mi ustnie).

Nie wiem czy od tego powinnam się jakoś odwoływać? i czy urzędnik, może w ten sposób uzasadniać odmowę wykupu, ale pewnie jest już na to za późno. W każdym razie, jest to drugi ważny powód,aby udało mi się ze zgodą na zamieszkanie.

Pozdrawiam.

Odpowiedz

Takisobiektoś - zdjęcie Takisobiektoś 12 wrz 2017

Oj,Chłopie.

Robisz niepotrzebny zamęt.Bierzesz ze sobą przydział,umowę idziesz do wydziału lokalowego w UM i w ciągu 5 minut meldujesz.

Nawet jak to facet (piszesz w rodzaju męskim o narzeczonym,o sobie też).

Odpowiedz

Magda.K. - zdjęcie Magda.K. 12 wrz 2017

Czytałam taki wątek, że Urząd meldunkowy musi zameldować. Ale mi nie chodzi tylko o meldunek, ale o zgodę na zamieszkanie. Urzędnik wydziału lokalowego kazał mi uzyskać "zgodę Prezydenta Miasta do oddania w bezpłatne użytkowanie części lokalu". Na umowie najmu, też mam napisane, że bez zgody wynajmującego mogę utracić lokal, więc nawet bałabym się tego od końca załatwiać.

 

Nie jestem chłopem. Miałam napisać jestem "najemczynią lokalu?" ;)


Użytkownik Magda.K. edytował ten post 12 wrzesień 2017 - 19:51
Odpowiedz

Takisobiektoś - zdjęcie Takisobiektoś 13 wrz 2017

Bezpłatne użytkowanie to coś innego.To w takim razie wysłać (a nie gadać z panienkami z okienka) wniosek/prośbę o zgodę na zameldowanie.Nie mogą odmówić.

Odpowiedz

Magda.K. - zdjęcie Magda.K. 13 wrz 2017

Heh, no zgody na zameldowanie Urząd nie może odmówić, ale zgodę na zamieszkanie - czyli oddanie w bezpłatne użytkowanie może, a mi chodzi o to drugie, z meldunkiem się nie spieszy. I o to drugie pytam.

Odpowiedz

Takisobiektoś - zdjęcie Takisobiektoś 13 wrz 2017

Czy aby na pewno?Taka forma użyczenia wiąże się z podatkiem.Ale o sprawy PIT proszę pytać w dziale podatki.Nie moja działka.

Odpowiedz

Magda.K. - zdjęcie Magda.K. 13 wrz 2017

Faktycznie znalazłam przed chwilą w internecie, że tak jest.

Tak mi podał pisemnie urzędnik, więc sama nie przekręcam.

Ale z drugiej strony nie mam pewności czy mnie ten urzędnik nie wkręca, w coś, czego nie da się w ogóle zrobić i czy inni urzędnicy i administratorzy też nie podsuwają mi "dobrych rad" wcale nie na moją korzyść...

Jestem młoda i nagle wszystko spadło na moją głowę.

 

Swoją drogą ten cały urzędnik lokalowy, to jest jakaś farsa - kiedyś wcześniej mówił mi parę innych absurdalnych rzeczy...


Użytkownik Magda.K. edytował ten post 13 wrzesień 2017 - 11:23
Odpowiedz

Takisobiektoś - zdjęcie Takisobiektoś 13 wrz 2017

Zameldowanie jest czynnością administracyjno-techniczną.Odmowa zgody na zamieszkanie jest czysto uznaniowa co nie oznacza,że dowolna.

Będą cytować zapewne:"Zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego nie później niż na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny, jeżeli lokator wynajął, podnajął albo oddał do bezpłatnego używania lokal lub jego część bez wymaganej pisemnej zgody właściciela."

Można się bronić,że żadna przesłanka w cytowanym art. nie ma miejsca.

Nie wymaga zgody wynajmującego oddanie przez najemcę lokalu w bezpłatne używanie osobie, wobec której na najemcy ciąży obowiązek alimentacyjny.

Odpowiedz

Magda.K. - zdjęcie Magda.K. 13 wrz 2017

Odmowa zgody na zamieszkanie jest czysto uznaniowa co nie oznacza,że dowolna.

 

Skoro jednak nie dowolna dla tego stawiam tyle pytań, co może stać za tym, żeby się zgodzili.

 

I czy faktycznie tak zazwyczaj wygląda procedura, jeżeli chce się zamieszkać z narzeczonym w mieszkaniu komunalnym – wypełnia się wniosek o oddanie w bezpłatne użytkowanie. (Na który swoją drogą osoba w administracji odpowiada, "no to zobaczymy się za rok", bo tyle to potrwa.

Jak na tym świecie mieszkać legalnie? )


Użytkownik Magda.K. edytował ten post 13 wrzesień 2017 - 12:32
Odpowiedz

Takisobiektoś - zdjęcie Takisobiektoś 13 wrz 2017

Jest prosty sposób,ale my na tym forum nie udzielamy porad z pogranicza prawa.

Odpowiedz

Magda.K. - zdjęcie Magda.K. 13 wrz 2017

Ja pytam tylko o przesłanki, które stoją za tym, że można uzyskać zgodę.

 

W ogóle nie byłoby tematu gdyby administratorka nie starała się użyczyć mi dobrej rady by tego w ogóle nie robić.

Nie wiem czy miała na myśli to, że ja mogę na tym coś stracić(?), czy oni mogą...

A poza tym, to byłabym wdzięczna za odpowiedź na to:

 

 

Inną kwestią, która mnie nurtuje jest to, czy jeżeli mieszkania komunalne przeznaczone są dla osób których nie stać na kupno mieszkania, czy wyższy od przeciętnego dochód narzeczonego/albo już męża mógłby być przyczyną dla której nie dostałby zgody/albo co gorsze czy jest możliwość by wymówiono mi to mieszkanie?

Użytkownik Magda.K. edytował ten post 13 wrzesień 2017 - 13:21
Odpowiedz

Najlepsza porada prawna: pasjonat - zdjęcie pasjonat 06 sty 2018

Witam, bardzo proszę o pomoc i rozwianie poniższych wątpliwości.

Jestem najemcą mieszkania komunalnego i chciałabym zameldować narzeczonego. Z tego co czytam, to czy miasto zgodzi się na zamieszkanie dodatkowej osoby, zależy od dobrej woli urzędników i od tego jak uzasadnię podanie o zgodę na zamieszkanie.

Czy jeżeli bylibyśmy już po ślubie, prędzej uzyskalibyśmy zgodę? Lub czy wtedy też mogą się nie zgodzić?

Narzeczony nie pracuje w moim mieście, dopiero chciałby się przenieść i znaleźć tutaj pracę, czy to, że nie ma tutaj zatrudnienia, daje nam mniejszą szansę na otrzymanie zgody?

Czy jest w ogóle szansa na otrzymanie zgody na pobyt stały?

Póki co sąsiedzi podpisywali już wcześniej zeznanie, że narzeczony przebywa w moim lokalu.

 

Inną kwestią, która mnie nurtuje jest to, czy jeżeli mieszkania komunalne przeznaczone są dla osób których nie stać na kupno mieszkania, czy wyższy od przeciętnego dochód narzeczonego/albo już męża mógłby być przyczyną dla której nie dostałby zgody/albo co gorsze czy jest możliwość by wymówiono mi to mieszkanie? Nie stać nas na kupno innego mieszkania, a z drugiej strony też moja rodzina mieszka tam od pokoleń i nie wyobrażam sobie wyprowadzki, gdyby odmówiono nam możliwości wspólnego zamieszkania.

 

W administracji gminnej próbowano zniechęcić mnie do składania wniosku o zgodę na zamieszkanie – argumentując, iż jest to proces żmudny i trwa około rok czasu...

 

Jest jeszcze jeden haczyk – urzędnik, nadając mi prawo do bycia najemcą, w decyzji ujął, że nie mam prawa do wykupu mieszkania puki nie ureguluję kwestii zamieszkania narzeczonego – jak wytłumaczył mi ustnie).

Nie wiem czy od tego powinnam się jakoś odwoływać? i czy urzędnik, może w ten sposób uzasadniać odmowę wykupu, ale pewnie jest już na to za późno. W każdym razie, jest to drugi ważny powód,aby udało mi się ze zgodą na zamieszkanie.

Pozdrawiam.

 

1. Czym inny jest zgoda na zamieszkiwanie, a czymś innym jest fakt zameldowania. Ktoś może nie zgadzać się nie zamieszkiwanie, a pomimo tego można np. zamieszkiwać. Wówczas urząd meldunkowy nie interesuje czy mieszkasz za zgodę czy bez zgody i jego obowiązkiem jest Cię zameldować nawet z urzędu w drodze decyzji administracyjnej. Skoro jest pani najemną to należy z ta umową udać się do urzędu meldunkowego i mają obowiązek zameldować w drodze czynności administracyjno- technicznej po czym mowa w art. 28 ust. ustawy z dn. 24 września 2010 r. o ewidencji ludności.

 

Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności

 

Art. 28. 1. Obywatel polski dokonuje zameldowania się na pobyt stały lub czasowy w formie pisemnej na formularzu w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport.

2. Obywatel polski dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub formularzu zgłoszenia pobytu czasowego, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być w szczególności umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna lub orzeczenie sądu.

3. Przy zameldowaniu na pobyt czasowy należy wskazać deklarowany okres pobytu w tym miejscu. 4. Zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała.

 

Art. 31. 1. Jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej.

2. Wątpliwości co do stałego lub czasowego charakteru pobytu osoby pod deklarowanym adresem rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej.

 

II OSK 1432/05 - Wyrok NSA

Data orzeczenia

2006-11-29

orzeczenie prawomocne

Data wpływu

2005-12-15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Sędziowie

Jerzy Bujko
Maria Rzążewska /przewodniczący/
Zofia Flasińska /sprawozdawca/

           

Symbol z opisem

6050 Obowiązek meldunkowy

Hasła tematyczne

Ewidencja ludności

Sygn. powiązane

III SA/Łd 357/05 - Wyrok WSA w Łodzi z 2005-09-08

Treść wyniku

Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

Powołane przepisy

Dz.U. 1974 nr 14 poz 85 art. 9 ust. 2a
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Rzążewska Jerzy Bujko Zofia Flasińska (spr.) Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 września 2005r. sygn. akt III SA/Łd 357/05 w sprawie ze skargi C. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] kwietnia 2005r., nr [...] w przedmiocie zameldowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi 2. zasądza od C. M. na rzecz Wojewody Łódzkiego kwotę 280 ( słownie: dwieście osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 września 2005 r. (sygn. akt III SA/Łd 357/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] o zameldowaniu S. W. wraz z żoną E. W. i dziećmi A. i P. W. na pobyt stały w Z. przy ul. P.

Organy obu instancji ustaliły, iż S. W. wraz z rodziną zamieszkuje w domu położonym w Z. przy ul. P. Dopuszczony do udziału w sprawie w charakterze strony C. M., który utrzymywał, iż jest spadkobiercą właściciela tej nieruchomości S. M. nie wyraził zgody na zameldowaniewnioskodawcy, nie kwestionując faktu jego przebywania w tym lokalu. Organ odwoławczy wskazał, iż w związku z tym, że nieruchomość ta nie ma uregulowanego stanu prawnego, a wnioskodawcy nie są uprawnieni do potwierdzenia swojego pobytu w tym domu, organ I instancji miał obowiązek wszcząć postępowanie w trybie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). Ponadto Wojewoda Łódzki – powołując się na orzecznictwo NSA - wskazał, iż podnoszone przez C. M. w odwołaniu od decyzji I instancji zarzuty dotyczące złego stanu technicznego budynku zajmowanego przez rodzinę W. są niezasadne, gdyż organ meldunkowy nie dokonuje oceny, czy określony obiekt budowlany, w którym ma nastąpić zameldowanie nadaje się do pobytu ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu organ I instancji nieprawidłowo zawiadomił o wszczęciu postępowania C. M., nie mając dowodu na to, iż jest on stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.. Organ nie rozpoznał też wniosku skarżącego z dnia 15 marca 2004 r. o zawieszenie postępowania do czasu uzyskania przez niego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po S. M.

Sąd I instancji stwierdził również, że organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły, kto oprócz skarżącego jest spadkobiercą przedmiotowej nieruchomości, a pominięcie tych osób jako stron postępowania może stanowić podstawę do jego wznowienia. Ponadto Sąd wskazał, iż w postępowaniu administracyjnym nie brała udziału E. W., a z akt administracyjnych nie wynikało, aby jej mąż S. W. był jej pełnomocnikiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził także, iż zgodnie z art. 9 ust. 2 a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Powołując się na stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 czerwca 2004 r. (sygn. akt V SA 519/03, nie publikowany) Sąd orzekający w I instancji uznał, iż nie jest możliwe zameldowanie na pobyt stały w lokalu osób, których pobyt jest sprzeczny z wolą osoby dysponującej lokalem. W związku z powyższym bez uzyskania takiego potwierdzenia przez właściciela lub innej osoby dysponującej tytułem prawnym do lokalu przy ul. P. w Z.zameldowanie S. i E. W. wraz z dziećmi nie jest możliwe.

W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewoda Łódzki podniósł następujące zarzuty:

- naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), polegającego na błędnym ustaleniu przez Sąd, iż organy administracji naruszyły art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie czy skarżący jest stroną postępowania i nieustalenie kręgu spadkobierców po właścicielach nieruchomości położonej w Z. przy ul. P. oraz błędnym ustaleniu, że doszło do naruszenia przez organ przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania,

- naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 2 a ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie jest możliwe zameldowanie w lokalu na pobyt stały osoby, której pobyt jest sprzeczny z wolą podmiotu, któremu przysługuje tytuł prawny do tego lokalu.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, iż nieruchomość położona w Z. przy ul. P. nie ma uregulowanego stanu prawnego, dlatego nie było możliwe dokonanie czynności zameldowania S. W. wraz z rodziną na podstawie zgłoszenia meldunkowego z uwagi na brak osoby uprawnionej do potwierdzenia ich pobytu w przedmiotowym lokalu. Organ uznał, iż nawet gdyby nieruchomość miała uregulowany stan prawny i C. M. jako właściciel nie wyraziłby zgody na potwierdzenie pobytu rodziny W. w tym lokalu, to i tak organ meldunkowy byłby zobowiązany do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy.

Zdaniem Wojewody Łódzkiego organ meldunkowy może prowadzić postępowanie, mające na celu ustalenie, czy spełnione są ustawowe przesłanki zameldowania na pobyt stały określone w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy również w przypadku, gdy nieruchomość, w której ma nastąpić zameldowanie nie ma uregulowanego stanu prawnego, a więc nie jest znany właściciel lub współwłaściciele takiej nieruchomości. W przeciwnym razie dochodziłoby do takich sytuacji, że w wielu nieruchomościach o nieuregulowanym stanie prawnym nie można byłoby w ogóle dokonywać czynności meldunkowych.

Uzasadniając podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego Wojewoda Łódzki wskazał, iż ustawową materialnoprawną przesłanką zameldowania na pobyt stały, określoną w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy jest przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod tym samym adresem z zamiarem stałego pobytu. Wymóg określony w art. 9 ust. 2 a ustawy tj. wymóg przedstawienia potwierdzenia pobytu danej osoby dokonanego przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu jest – w ocenie organu – jedynie wymogiem formalnoprawnym, a brak takiego potwierdzenia powoduje konieczność rozstrzygnięcia sprawy przez organ meldunkowy w drodze decyzji administracyjnej. Badanie jeszcze dodatkowo, czy pobyt danej osoby w lokalu jest zgodny z wolą jego właściciela lub innej osoby dysponującej tytułem prawnym do takiego lokalu prowadziłoby – zdaniem organu – do takiej sytuacji, że przy spełnieniu przesłanek materialnoprawnych zameldowania na pobyt stały nie można byłoby orzec o zameldowaniu z powodu braku przesłanki formalnoprawnej. Wojewoda powołał się w tym zakresie na stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 listopada 2004 r. (sygn. akt 3 II SA/Łd 1762/03), w którym Sąd stwierdził, iż czynność zameldowania to wyłącznie akt rejestrujący dane o miejscu pobytu uprawnionej osoby, a ocena legalności jej pobytu nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Wymagane potwierdzenie pobytu jest wyłącznie potwierdzeniem faktu przebywania danej osoby w lokalu, a nie jej uprawnienia do tego pobytu. Potwierdzenia takiego nie należy utożsamiać z wyrażeniem zgody na zamieszkiwanie danej osoby przez właściciela lub inna osobę, której przysługuje tytuł prawny do lokalu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy problem prawny sprowadza się do oceny czy możliwe jest zameldowanie na pobyt stały osoby, której zamieszkiwanie w danym lokalu jest sprzeczne z wolą jego właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do niego. Dokonana w tym zakresie przez Sąd I instancji interpretacja przepisu art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) nie może być uznana za prawidłową.

Przepis ten stanowi, iż przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu.

Wprowadzenie tego uregulowania do ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest konsekwencją stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r. (K 20/01, OTK-A 2002/3/34) niezgodności z Konstytucją art. 9 ust. 2 tej ustawy, który nakładał na osoby, które chciały zameldować się na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące obowiązek przedstawienia potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym miało nastąpić zameldowanie dokonanego przez właściciela lub zarządcę budynku. Od dnia 1 maja 2004 r. ( w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 93, poz. 887), którą dodano w art. 9 ustępy 2a i 2b) przy zameldowaniu na pobyt stały nie jest wymagane przedstawienie potwierdzenia prawa do przebywania danej osoby w lokalu, dokonanego przez właściciela lub zarządcę budynku, a jedynie przedstawienie potwierdzenia okoliczności faktycznej tj. pobytu danej osoby w tym lokalu, dokonanego przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do tego lokalu. Potwierdzenie to nie jest równoznaczne z wyrażeniem zgody przez osobę dysponującą tytułem prawnym do lokalu na przebywanie w nim innych osób. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu przedstawionym w skardze kasacyjnej, iż jest to jedynie potwierdzenie faktu, mające charakter dowodowy. Przedstawienie takiego potwierdzenia przez osobę, która zgłasza organowi swój pobyt stały lub trwający dłużej niż 3 miesiące w danym lokalu ma na celu przyspieszenie procedury meldunkowej, gdyż w takiej sytuacji organ administracji dokonuje niezwłocznie czynności materialno-technicznej zameldowania (art. 47 ust. 1 ustawy). Natomiast w przypadku, gdy takiego potwierdzenia nie można uzyskać, gdyż właściciel lub inna osoba mająca tytuł prawny do lokalu nie wyraża zgody na potwierdzenie tego faktu albo nie można ustalić komu przysługuje prawo własności lub inny tytuł prawny do danej nieruchomości, organ – zgodnie z art. 47 ust. 2 powołanej ustawy - ma obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia o zameldowaniu lub jego odmowie w drodze decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela również stanowisko organu, iż zgoda właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do danej nieruchomości na pobyt osoby, która chce dopełnić obowiązku meldunkowego w danym lokalu, jak również potwierdzenie przez niego faktu pobytu tej osoby w tym lokalu nie stanowi przesłanki do jej zameldowania na pobyt stały. Przesłanki te określone zostały bowiem wyraźnie w przepisach art. 6 ust. 1 w zw. z art.10 ust. 1 ustawy. Są to zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem dłużej niż trzy doby oraz zamiar stałego przebywania w tym miejscu. Jak już wskazano powyżej przepis art. 9 ust. 2a ustawy nie wymaga wyrażenia przez podmiot, któremu przysługuje tytuł prawny do lokalu, zgody na zameldowanie w nim innej osoby. Taka zgoda może mieć znaczenie tylko na gruncie prawa cywilnego, które reguluje poszczególne typy stosunków prawnych, z którymi wiąże się uprawnienie do posiadania i używania lokalu.Przesłanki materialnoprawnej zameldowania nie stanowi także potwierdzenie przez właściciela lub inny podmiot, któremu przysługuje tytuł prawny do lokalu faktu przebywania w nim danej osoby. Brak takiego potwierdzenia powoduje powstanie wątpliwości co do zamieszkiwania tej osoby w lokalu z zamiarem stałego pobytu i wtedy o dokonaniu zameldowania rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji (art. 47 ust. 2 ustawy). Podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wydanym jeszcze w okresie obowiązywania przepisu art. 9 ust. 2 ustawy wyroku z dnia 8 października 2001 r. (III RN 183/01, OSNP 2003/20/477), stwierdzając, iż przedstawienie potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, nie stanowi przesłanki zameldowania osoby na pobyt stały lub czas trwający ponad dwa miesiące. Przedstawienie potwierdzenia uprawnienia do lokalu było w okresie obowiązywania art. 9 ust. 2 ustawy warunkiem formalnym do zameldowania, podobnie jak w obecnie obowiązującym stanie prawnym takim warunkiem jest przestawienie potwierdzenia pobytu w lokalu. Nie jest to jednak warunek niezbędny do zameldowania, gdyż nie stanowi on jego przesłanki materialnoprawnej, a w razie braku takiego potwierdzenia organ meldunkowy rozstrzyga w tym przedmiocie w drodze decyzji administracyjnej.

Powołany przez Sąd I instancji wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2004 r. (sygn. akt V SA 519/03, nie publikowany) wydany został na tle zupełnie innego stanu faktycznego. Rozważania Sądu w uzasadnieniu tego wyroku dotyczyły uprawnienia do zameldowania w lokalu osób, których pobyt w danej nieruchomości był sprzeczny z prawem, ponieważ był następstwem naruszenia przez nie posiadania innej osoby. W takiej sytuacji Sąd uznał, iż uprawniać do zameldowania w lokalu może jedynie pobyt legalny, oznaczający przebywanie na zasadach zgodnych z prawem, za wiedzą i zgodą osoby uprawnionej do dysponowania lokalem. W rozpoznawanej sprawie pobyt S. W. wraz z członkami rodziny w nieruchomości położonej w Z. przy ul. P. nie był nielegalny, gdyż tytuł prawny do tego lokalu wywodził on z umowy dzierżawy zawartej z L. G. i był on jego posiadaczem zależnym. Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 24 czerwca 2004 r. nie jest więc adekwatne do ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane powyżej argumenty prowadzą do wniosku, iż potwierdzenie faktu pobytu osoby, która chce dopełnić obowiązku meldunkowego w danym lokalu przez jego właściciela lub inny podmiot dysponujący do niego tytułem prawnym nie jest niezbędne do dokonania zameldowania tej osoby. W konsekwencji należy uznać, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie zameldowania na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy ma obowiązek ustalenia osób, którym przysługuje tytuł prawny do danej nieruchomości na podstawie urzędowych rejestrów, bądź wyjaśnień stron postępowania. W przypadku, gdy osoby te nie są organowi znane, jak w niniejszej sprawie, nie ma on obowiązku ustalania następców prawnych w drodze postępowania sądowego lub zawieszania postępowania do czasu ustalenia tych następców. Organy gminy prowadząc ewidencję ludności stwierdzają jedynie okoliczności faktyczne związane z pobytem poszczególnych osób w określonych miejscowościach pod oznaczonymi adresami, nie potwierdzając ich uprawnień do przebywania w danych lokalach. Konieczność ustalania stanu prawnego nieruchomości, niejednokrotnie związana z długotrwale toczącymi się postępowaniami w sprawach cywilnych o stwierdzenie nabycia spadku czy o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie powodowałaby znaczne utrudnienie w dokonywaniu czynności zameldowania mieszkających w nich osób, co jest sprzeczne z celem prowadzenia ewidencji miejsca pobytu obywateli, która powinna odzwierciedlać aktualne stany faktyczne. W razie, gdy osoby uprawnione nie byłyby zainteresowane uregulowaniem kwestii własnościowych danej nieruchomości zameldowanie w nich osób, które faktycznie w nich przebywają i spełniają przesłanki z art. 6 ust. 1 ustawy nie byłoby w ogóle możliwe.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, iż Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni prawa materialnego tj. przepisu art. 9 ust. 2 a ustawy, a ponadto błędnie przyjął, iż organy administracji, nie ustalając kręgu spadkobierców po poprzednich właścicielach nieruchomości położone w Z. przy ul. P. naruszyły przepisy dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę i dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji powinien dokonać analizy ustalonego w sprawie stanu faktycznego w świetle przedstawionej wykładni art. 9 ust. 2 a ustawy oraz ustalić czy organy administracji orzekające w sprawie prawidłowo oceniły spełnienie przez S. W. i innych członków jego rodziny przesłanek do zameldowania określonych w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy w świetle przeprowadzonych w sprawie dowodów m.in. zeznań świadków.

Ponadto Sąd I instancji powinien rozstrzygnąć czy skarżący ma interes prawny, uprawniający go do występowania w charakterze strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w przypadku, gdy Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazuje na wątpliwości co do przymiotu strony C. M. w postępowaniu administracyjnym, niezrozumiałe jest jednoczesne uwzględnienie jego skargi.

Wskazać również należy, iż zgodnie z art. 11 ust. 2 w/w ustawy w zastępstwie osoby obowiązanej do zameldowania się czynności zgłoszenia danych może dokonać członek rodziny, opiekun ustawowy lub faktyczny albo inna osoba, to jednak w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy powinny brać udział osobiście lub reprezentowane przez pełnomocnika wszystkie osoby, których interesu prawnego postępowanie to dotyczy. Wprawdzie w przeprowadzonym postępowaniu interes prawny żony S. W. – E. W. nie został naruszony, to jednak Sąd I instancji, ponownie rozpoznając sprawę powinien dopuścić ją do udziału w sprawie i zawiadomić o terminie rozprawy.

Uznając zarzuty skargi kasacyjnej za uzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.

Odpowiedz